”കാമകിങ്കരാ… നീ എന്റേതാണ്!” മാതംഗി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.
ആ നിമിഷം, കാമകിങ്കരന്റെ ശരീരത്തിലെ കറുത്ത നിറം മാറാൻ തുടങ്ങി. മാതംഗിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ അവനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ദഹിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അലീന തകർന്നുപോയി. തന്റെ കാമുകൻ വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്നത് അവൾക്ക് നോക്കിനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ പടികൾ ഓടിയിറങ്ങി താഴെ ഇട്ടിയവിര കാരണവരുടെ പൂജാമുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ഇട്ടിയവിര ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്നു. അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ താളിയോല അവൾ കൈക്കലാക്കി. അതിൽ കാമകിങ്കരനെ മോചിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു—ഒരു ‘രക്തബന്ധനം’.
മാതംഗിയുടെ ആലിംഗനത്തിൽ കാമകിങ്കരൻ ഒരു കരിഞ്ഞ മരം പോലെ ഉരുകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നശരീരത്തിലെ മന്ത്രങ്ങൾ അവനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ദഹിപ്പിച്ചു. അലീന ഇട്ടിയവിരയുടെ പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് ആ പഴയ താളിയോലയുമായി ഓടിവന്നു. അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ‘രക്തബന്ധനം’ എന്ന മന്ത്രം അവൾക്ക് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അതിലെ രേഖാചിത്രങ്ങൾ അവൾക്ക് വഴി കാണിച്ചു.
”മാതംഗീ! അവനെ വിടൂ!” അലീന അലറി.
അവൾ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കത്തി കൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി. തന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർന്നുള്ള രക്തം അവൾ ഒരു പിഞ്ഞാണത്തിലേക്ക് പകർന്നു. ആ രക്തത്തിന് പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും പ്രതികാരത്തിന്റെ കടുപ്പവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ രക്തം മാതംഗിക്കും കാമകിങ്കരനും ചുറ്റും ഒരു വട്ടത്തിൽ തളിച്ചു.
