പെട്ടെന്ന്, തറയിലെ കറുത്ത കല്ലുകളിൽ നിന്ന് ഒരു നീല ജ്വാല ഉയർന്നു. മാതംഗി ഭയന്നുപോയി. മന്ത്രവാദത്താൽ ബന്ധിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നാണ് ‘ശുദ്ധമായ പ്രണയരക്തം’. മാതംഗിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ആ ജ്വാലയിൽ തട്ടി അണയാൻ തുടങ്ങി.
”ഇല്ല! ഇത് സാധ്യമല്ല! ഒരു സാധാരണ പെണ്ണിന് ഇത്രയും ശക്തിയോ?” മാതംഗി പിടഞ്ഞുമാറി.
കാമകിങ്കരന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്
അലീനയുടെ രക്തം തൊട്ട നിമിഷം കാമകിങ്കരന് പുതിയൊരു ജീവൻ ലഭിച്ചു. അവൻ മാതംഗിയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് കുതറിമാറി. അവന്റെ രൂപം ഇപ്പോൾ മുമ്പത്തേക്കാൾ ഭീമാകാരമായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അഗ്നി പുറപ്പെട്ടു. അവൻ മാതംഗിയെ നോക്കി ഒരു ഭീകരമായ ഗർജ്ജനം മുഴക്കി.
മാതംഗി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് മുറ്റത്തെ മഞ്ഞിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അവളുടെ നഗ്നശരീരത്തിൽ അലീന തളിച്ച രക്തം ആസിഡ് പോലെ പൊള്ളാൻ തുടങ്ങി.
ഭൈരവൻ തന്റെ വടി ഉയർത്തി അവസാനത്തെ മന്ത്രം പ്രയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “കാലഭൈരവാ! രക്ഷിക്കൂ!”
പക്ഷേ കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ ഭൈരവന് മുന്നിലെത്തി. അവൻ ഭൈരവന്റെ വടി പിടിച്ചുവാങ്ങി രണ്ടായി ഒടിച്ചു. മന്ത്രവാദി തന്റെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട് തറയിൽ ഇരുന്നുപോയി. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞ് അവരെ മൂടാൻ തുടങ്ങി.
അലീന തളർന്ന് നിലത്ത് വീണു. അവളുടെ നെഞ്ചിലെ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവൻ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഒരു നനവ് പടർന്നു.
അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. മാതംഗിയും ഭൈരവനും മഞ്ഞിൽ അപ്രത്യക്ഷരായി. അവർ ഇനി ഈ വഴിക്ക് വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ ജോസഫ് ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയും ആ ശക്തിയും തമ്മിലുള്ള അദൃശ്യമായ ബന്ധം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന് ഇപ്പോൾ അവളോട് വെറുപ്പില്ല, പകരം ഒരുതരം ബഹുമാനമായിരുന്നു.
