അലീന മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു. അവൾ കാമകിങ്കരന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ… നമ്മൾ ഒന്നാണ്.”
കാമകിങ്കരൻ അവളെ തന്റെ മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി. അവൻ അവളുടെ മുറിവിൽ തന്റെ കൈകൾ വെച്ചു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ആ മുറിവ് ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു പുതിയ മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു. അലീനയുടെ ശരീരത്തിൽ കാമകിങ്കരന്റെ കറുത്ത നിറം പടരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൾ ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു.
കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ തണുപ്പിന് ഇപ്പോൾ ചത്ത ശവങ്ങളുടെ മരവിപ്പായിരുന്നു. അലീനയുടെ ശരീരത്തിലുണ്ടായ മാറ്റം ഭയാനകമായിരുന്നു. അവളുടെ വെളുത്ത ചർമ്മം വിളറി വെളുത്ത് ഏകദേശം സുതാര്യമായി മാറി. കണ്ണുകളിലെ കറുത്ത മണികൾ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും പകരം കാമകിങ്കരന്റേത് പോലെ മഞ്ഞനിറം പടരുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ മുടി മുമ്പത്തേക്കാൾ നീണ്ട് നിലത്തു മുട്ടി ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
അലീന കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ പഴയ ശരീരഭാരം തോന്നിയില്ല. അവൾ കാറ്റിലെന്നപോലെ ഒഴുകി നടന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ നിഴലായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളെ വണങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവൾ വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥയല്ല, അവനിലും മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ‘യക്ഷി’യായി അവൾ രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
”ദാഹം… എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു,” അലീന മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് നൂറു പേർ ഒരേസമയം സംസാരിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ബംഗ്ലാവിന്റെ വരാന്തയിൽ വന്നു നിന്നു. താഴെ ഏലത്തോട്ടങ്ങളിൽ പണിയെടുക്കുന്നവർ ഭയത്തോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അലീനയുടെ രൂപം കണ്ട അവർക്ക് ബോധക്ഷയം അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ കൈകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞു വീണു.
