പൂജാമുറിയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ഇട്ടിയവിര കാരണവർ അലീനയുടെ ഈ പുതിയ രൂപം കണ്ട് നടുങ്ങിപ്പോയി. അയാൾ തന്റെ ജപമാലയുമായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “അലീനാ… നീ പാപം ചെയ്യുന്നു. ഈ തറവാടിനെ നശിപ്പിക്കരുത്.”
അലീന ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ജനൽ ചില്ലുകൾ തകർന്നു. “ഇട്ടിയവിര… ഈ തറവാട് നീ നിന്റെ കാമത്തിന് വേണ്ടി വിറ്റു കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഇവിടെ നിനക്ക് സ്ഥാനമില്ല.”
അവൾ തന്റെ നീളമുള്ള നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇട്ടിയവിരയുടെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു. ഒരു തുള്ളി രക്തം പോലും പുറത്തു വന്നില്ല, പകരം അയാളുടെ ജീവൻ അവൾ വലിച്ചെടുത്തു. ഇട്ടിയവിര ഒരു ഉണങ്ങിയ മരം പോലെ തറയിൽ വീണു. കരിമ്പനക്കൽ തറവാട്ടിലെ അവസാനത്തെ പുരുഷാധിപത്യവും അവിടെ അവസാനിച്ചു.
രാത്രിയായപ്പോൾ അലീന തോട്ടങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അവൾ ഇപ്പോൾ കാമകിങ്കരനോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഒരു വേട്ടയാടൽ തുടങ്ങി. പഴയതുപോലെ ലൈംഗിക സുഖം മാത്രമല്ല അവൾ തേടിയത്. അവൾക്ക് വേണ്ടത് യുവത്വവും ചോരയുമായിരുന്നു.
തോട്ടത്തിലെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ രാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റി ബംഗ്ലാവിനടുത്ത് വന്നു. അലീന മഞ്ഞിലൂടെ ഒരു സുന്ദരരൂപത്തിൽ അവന് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പാലപ്പൂവിന്റെ വശ്യമായ ഗന്ധം വായുവിൽ നിറഞ്ഞു.
”ആരാണ് നീ?” അവൻ മോഹാലസ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
”ഞാൻ ഈ മലയുടെ ഉടമസ്ഥയാണ്,” അലീന അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആ യുവാവിന്റെ ശരീരം ഏലച്ചെടികൾക്കിടയിൽ ഉണങ്ങിക്കരിഞ്ഞ നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. ഗ്രാമവാസികൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു—കരിമ്പനക്കൽ തറവാട്ടിൽ ഒരു ‘യക്ഷി’ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ കാവൽക്കാരനായി കൂടെയുണ്ട്.
