അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ രക്തം കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ലഹരിയാണ് രാഹുലിന് നൽകിയത്. കാമകിങ്കരൻ ആ മുറിയിൽ ഒരു നിഴൽ നൃത്തം ആടി. രാഹുലിന്റെ ഉള്ളിലെ ജീവൻ ഓരോ തുള്ളിയായി അലീനയിലേക്ക് പകർന്നു. അവന്റെ ശരീരം മെല്ലെ വിളറി വെളുത്തു.
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ, ഗ്രാമവാസികൾ ഭയത്തോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിക്കൽ കാത്തുനിന്നു. വാതിൽ തുറന്നു. രാഹുൽ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
നാട്ടുകാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. രാഹുൽ മരിച്ചിട്ടില്ല! പക്ഷേ അവൻ പഴയ രാഹുലല്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ചർമ്മം വിളറിയിരുന്നു, മുടി നരച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ ആരെയും നോക്കാതെ, ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടന്നു.
അലീനയും കാമകിങ്കരനും ജനലിലൂടെ ഇത് നോക്കി നിന്നു. അവർക്ക് വേണ്ടത് ശവങ്ങളല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ അടിമകളായി ജീവിക്കുന്ന, ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യരെയാണ്. ഗ്രാമം ഇപ്പോൾ കരിമ്പനക്കൽ യക്ഷിയുടെയും കാമകിങ്കരന്റെയും നിഴലിലായിക്കഴിഞ്ഞു.
(തുടരും)
