ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്ത് വണ്ടി നിർത്തി അവൻ പുറത്തിറങ്ങി. ഏലത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് അവനെ പൊതിഞ്ഞു. ഉമ്മറത്ത് ഇട്ടിയവിര കാരണവർ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. കയ്യിലൊരു പഴയ പത്രമുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ദൂരേക്ക്, മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
”നീ എത്തിയോ ജോസപ്പേ…” ഇട്ടിയവിരയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യം കലർന്നിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ ജോസഫിന് എപ്പോഴും ഒരു പേടിയാണ്. താൻ അറിയാത്ത എന്തോ ഒന്ന് തന്റെ അപ്പൻ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
”ഉം. സിറ്റിയിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു അപ്പാ. അലീന എവിടെ?” ജോസഫ് അകത്തേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
”അവൾ മുറിയിലുണ്ടാകും. രാവിലെ മുതൽ അവൾ പുറത്തേക്ക് കണ്ടില്ല.” ഇട്ടിയവിരയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അലീനയിലെ മാറ്റങ്ങൾ
ജോസഫ് മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. തടി ഗോവണികൾ അവന്റെ ഭാരത്തിന് കീഴിൽ ഞെരങ്ങി. മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അലീന ജനലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ രൂപം ഒരു ചിത്രം പോലെ തോന്നി.
”അലീന…” ജോസഫ് വിളിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം മന്ദതയുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ അവൻ വരുമ്പോൾ ഓടി വരാറുള്ള അലീനയല്ല ഇത്. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അല്പം അലക്ഷ്യമായിരുന്നു. കഴുത്തിലെ നേർത്ത പാടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ജോസഫ് ഒന്ന് സംശയിച്ചു.
”എന്താ പറ്റിയത്? സുഖമില്ലേ?” അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് കൈ പിടിച്ചു.
