അവളുടെ തൊലിപ്പുറത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ജോസഫിന്റെ സ്പർശനം അലീനയിൽ വലിയ ചലനങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. തലേരാത്രിയിലെ ആ വന്യമായ സ്പർശനത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും തളം കെട്ടിനിൽക്കുകയാണ്. കാമകിങ്കരന്റെ ആ നഗ്നമായ രൂപവും അവന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളും തന്നിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ആവേശത്തിന് മുന്നിൽ ജോസഫിന്റെ ഈ സ്നേഹം വളരെ ശുഷ്കമായി അവൾക്ക് തോന്നി.
”ഒന്നുമില്ല ജോസഫ്… വെറുതെ… ഒരു തലവേദന.” അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
ജോസഫ് ഒരു സാധാരണ ഭർത്താവായിരുന്നില്ല. പുറമെ മാന്യനാണെങ്കിലും അവനുള്ളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ട്—മറ്റുള്ളവർ അറിയാതെ അവരെ നിരീക്ഷിക്കുക (Voyeurism). അലീനയുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ മാറ്റം അവന്റെ ഈ നിരീക്ഷണ ബുദ്ധിയെ ഉണർത്തി.
രാത്രിയായി. ബംഗ്ലാവ് വീണ്ടും നിശബ്ദതയിലേക്ക് ആണ്ടു.
ജോസഫ് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അലീനയിലായിരുന്നു. അവൾ ഉറങ്ങുകയല്ല, മറിച്ച് എന്തിനോ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ് എന്ന് അവന് തോന്നി. പുറത്ത് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു നിഴൽ അനങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
താൻ കാണാത്ത, എന്നാൽ അലീന അറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ രഹസ്യം എന്താണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ ഉറങ്ങുന്നത് പോലെ അഭിനയിച്ചു കിടന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറിയിൽ ആ പഴയ കാട്ടുപൂക്കളുടെയും നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും ഗന്ധം പടർന്നു.
അലീനയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലാകുന്നത് ജോസഫ് അറിഞ്ഞു. ജനലിലൂടെ മഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് അരിച്ചെത്തി. ആ മഞ്ഞിനിടയിലൂടെ കാമകിങ്കരന്റെ രൂപം മുറിക്കുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ജോസഫ് ഞെട്ടിപ്പോയി. അതൊരു മനുഷ്യനല്ലെന്ന് അവന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായി. എന്നാൽ ആ രൂപത്തിന്റെ വന്യത അവനിൽ പേടിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരുതരം ഉത്തേജനമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്.
