”എന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞെന്നാണോ ഇട്ടിയവിര കരുതുന്നത്?” അവൾ പല്ലുഞെരിച്ചു മന്ത്രിച്ചു.
അവൾ തന്റെ പഴയ തടിപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന പട്ടുതുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ രൂപം പുറത്തെടുത്തു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവൾ രഹസ്യമായി പൂജിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു ശക്തി. കാമകിങ്കരനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവൾക്ക് സ്വന്തമായ വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വിളക്ക് കൊളുത്തി മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു തുടങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
കുടുംബത്തിലെ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ലൈംഗിക തൃഷ്ണകൾക്കായി കാമകിങ്കരനെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, ആ ശക്തി ഈ തറവാടിനെ തന്നെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
പുറത്ത് ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞ് കനത്തു. കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ കാമകിങ്കരൻ വിതച്ച ലഹരിയുടെ അലയൊലികൾ അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ അലീനയും ജോസഫും ഒരുതരം മയക്കത്തിലായിരുന്നു—മനുഷ്യസഹജമായ ബോധത്തിനപ്പുറം ഏതോ മാന്ത്രിക ലോകത്ത് ചെന്നുപെട്ടതുപോലെ. എന്നാൽ താഴത്തെ നിലയിൽ, തറവാടിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ കോണുകളിൽ പുതിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഏലിയാമ്മ തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ ആ പഴയ തടിപ്പെട്ടിക്കരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രായത്തിന്റെ ചുളിവുകളേക്കാൾ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് കടുത്ത പകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം ഇട്ടിയവിരയുടെ ആജ്ഞാനുവർത്തിയായി, കാമകിങ്കരന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ മാത്രം തന്റെ കാമനകൾ തീർത്തിരുന്ന അവൾക്ക്, ഇപ്പോൾ ആ ശക്തി തന്നെ അവഗണിക്കുന്നത് സഹിക്കാനായില്ല. തന്നേക്കാൾ യുവതിയായ മരുമകളിലേക്ക് കാമകിങ്കരൻ ചേക്കേറിയത് അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
