…………………
ഘോഷയാത്രയുടെ ആരവം പതിയെ അവസാനിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഡിജെ വണ്ടികളും ആളുകളും മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയതോടെ റോഡിലെ ആ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന തിരക്ക് കുറഞ്ഞു. ഞാൻ വിയർപ്പും തളർച്ചയും പുറത്ത് കാട്ടാതെ, മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി കമ്മിറ്റി ഓഫീസിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു. എന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും ആ ജനൽ വിടവിലൂടെ കണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ ഒരു തീ പോലെ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വന്തം ഭാര്യ ആ ഇരുട്ടറയ്ക്കുള്ളിൽ മൂന്ന് പേരാൽ പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെടുന്നത് കണ്ടു നിന്നിട്ടും, ഒന്നും അറിയാത്തവനെപ്പോലെ ഞാൻ കമ്മിറ്റി ഓഫീസിൽ ചെന്ന് പരാതി നൽകി.
“എന്റെ ഭാര്യയെ കാണാനില്ല… തിരക്കിനിടയിൽ കൈവിട്ടുപോയി…”
എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് സങ്കടം കൊണ്ടായിരുന്നോ അതോ ആ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടുണ്ടാായ ഉന്മാദം കൊണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് എനിക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.
അവർ ഉടൻ തന്നെ മൈക്കിലൂടെ ഋതുവിന്റെ പേരും അടയാളങ്ങളും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെ കടന്നുപോയി. ഏകദേശം പത്ത് മിനിറ്റുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നും അവൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളെ കൂട്ടി വന്നത് നേരത്തെ അകത്ത് അവൾക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ആ മൂന്ന് പേരിൽ ഒരു പയ്യൻ തന്നെയായിരുന്നു! ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ, ഒരു സഹായം ചെയ്ത ഭാവത്തിൽ അവൻ അവളെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചു.
എന്നെ കണ്ടതും ഋതു ഓടി വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അല്പം അലങ്കോലപ്പെട്ടിരുന്നു, മുഖം വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ കഴുത്തിലും കൈകളിലും ആ മൂന്ന് പേർ നൽകിയ പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി തേങ്ങുമ്പോൾ,
bro njan munp ivide kadha ezhuthiyitundu
rathilayam
rathisugasare
enne kadakal
ente kayil kurachu kadha undu engane ayakkum
ധൈര്യ മായി എഴുതിക്കോ 💓ബാക്കി വായിച്ചിട്ട് 💓