കാൽ നൂൽ പ്രേമി 2 [Anklet Admirer] 167

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം, ഞാൻ ആന്റിയെ ഒന്നു നോക്കി.

ആന്റി പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഇടപെട്ടു—

“അയ്യോ വേണ്ടേ… അവനെ വിടൂ. അവൻ വീട്ടിലോട്ട് പോവട്ടെ,” എന്ന് പറഞ്ഞു, ശബ്ദം വളരെ നിസ്സാരമായെങ്കിലും, ഉറപ്പോടെ.

അമ്മക്ക് അതിൽ ഒന്നും സംശയം തോന്നിയില്ല.

“എന്തിനാ… അവൻ ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ എന്താണ്?” എന്ന് ലളിതമായി ചോദിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി, ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റക് നിന്നോള്ളാം” ആന്റി വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ഒന്നു മിണ്ടാതെ നിന്നു…

ആന്റിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ മറച്ചുവെച്ചത് പോലെ തോന്നി, പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് എല്ലാം സാധാരണ.

 

അമ്മ പറഞ്ഞു,

“ശരി… നിനക്ക് ഇഷ്ടം പോലെ,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

പിന്നെ എന്നെ നോക്കി—

“വാ… പോകാം,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ഒന്നു പിന്നെയും ആന്റിയെ നോക്കി…

ആന്റി ചെറുതായി ചിരിച്ചു—ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന പോലെ.

പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ അടിയിൽ എന്തോ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി തോന്നി…

എന്നാൽ അതെന്താണെന്ന് ഇപ്പോഴും മനസിലായില്ല.

 

 

ഞങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഗേറ്റ് അടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം പിന്നിൽ മങ്ങിയപ്പോഴും, എന്റെ മനസ്സ് അത്രയും ശാന്തമായിരുന്നില്ല.

നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മ ഒന്നു എന്നെ നോക്കി,

 

“എന്താ… അവൾ എന്തെങ്കിലും നിന്നോട് പറഞ്ഞോ?” എന്ന് ചോദിച്ചു.

 

ഞാൻ ഒന്നു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു…

പിന്നെ തലകുനിച്ചു—

 

“ഇല്ല… ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വെറുതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

 

അമ്മ എന്റെ മറുപടി വിശ്വസിച്ചു.

“ഹ്മ്… ഒന്ന് സൈലന്റ് ആയിരുന്നു പോലെ…” എന്ന് ആന്റി സ്വയം പറഞ്ഞ പോലെ പറഞ്ഞു.