ജ്യൂസ് കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിയുടെ മേൽചുണ്ടിൽ പാലിന്റെയും ഈത്തപ്പഴത്തിന്റെയും ഒരു നേർത്ത പാട പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
”ടാ… ചുണ്ടിൽ ജ്യൂസ് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ?” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയിഷാത്ത പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.
താത്ത തന്റെ ചൂണ്ടുവിരൽ പതുക്കെ ഉയർത്തി അഭിയുടെ മേൽചുണ്ടിൽ പറ്റിയിരുന്ന ആ ജ്യൂസ് പാട പതുക്കെ തോണ്ടിയെടുത്തു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അഭിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു കറന്റ് അടിച്ചതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ശ്വാസമടക്കി നിന്നു. അയിഷാത്ത ആ വിരൽ പിൻവലിക്കാതെ, അഭിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ആ വിരൽ സ്വന്തം വായിലേക്ക് വെച്ച് പതുക്കെ ഊമ്പി എടുത്തു.
അത് കണ്ടതും അഭിയുടെ നിയന്ത്രണം പാളുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ ഒരു നീക്കം അവനെ ശരിക്കും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ, അടുക്കളയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അയിഷാത്തയുടെ ആ പ്രവൃത്തി അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു ലഹരി പടർത്തി.
താത്ത വീണ്ടും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുത്തു. അവളുടെ ശ്വാസം അഭിയുടെ മുഖത്ത് തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എങ്ങനെയുണ്ട്… മധുരമുണ്ടോ?” താത്ത താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.നല്ല മധുരം ഉണ്ട് അയിഷാത്ത..
അടുക്കളയിലെ ആ ചൂടുപിടിച്ച അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് രണ്ടുപേരും പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അഭിയുടെ ഉള്ളിൽ ഈത്തപ്പഴം ജ്യൂസിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരി അപ്പോഴേക്കും പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഇന്നലത്തെ അതേ സാഹചര്യം. സീറോ ബൾബിന്റെ ആ മങ്ങിയ ചുവപ്പുകലർന്ന വെളിച്ചം. കട്ടിലിൽ അയിഷാത്തയുടെ വലിയ മകൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. താഴെ പായയിൽ രണ്ടു വയസ്സുകാരൻ കുഞ്ഞും.
