കള്ളൻ തന്ന ഭാഗ്യം [ജോൺ എബ്രഹാം] 283

അഭി പതുക്കെ തന്റെ ആയുധം ആ മദജലം കൊണ്ട് കൊഴുത്തു നിൽക്കുന്ന വിടവിലേക്ക് ചേർത്തു വെച്ചു. ആ ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്ത ചർമ്മത്തിന്റെ മിനുസവും, ആ കൊഴുപ്പും കൂടിയായപ്പോൾ അവന്റെ നിയന്ത്രണം പാളുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ പതുക്കെ ഒന്ന് ആഞ്ഞതും, ആ ആയുധം ആ നനവിലൂടെ പട്ടുപോലെ വഴുതി ഉള്ളിലേക്ക് കയറി.
​”ആഹ്… പതുക്കെടാ…” അയിഷാത്ത പതുക്കെ ഒന്ന് മുരണ്ടു.

​ആദ്യമായിട്ടാണല്ലോ ഉള്ളിലേക്ക് കയറുന്നത്, അതിന്റെ ആ ഒരു ഇറുക്കം അഭിയെ ശരിക്കും വിറപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ചൂടുള്ള ഒരു ഗുഹയിലേക്ക് കയറിയ പ്രതീതി! അയിഷാത്തയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആ ചൂടും, ആ ഇറുക്കവും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ അവൻ കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ ശ്വാസമടക്കി നിന്നു.

​താത്ത പതുക്കെ അവന്റെ പുറത്ത് നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. “ഹാവൂ… ഇതെന്താടാ ഇത്രയും കട്ടി! നീ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിക്കോ…”

​അഭി പതുക്കെ പിന്നോട്ട് വലിഞ്ഞ് വീണ്ടും മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. ഓരോ തവണ ഉള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോഴും ആ മദജലത്തിന്റെ ‘ചപ്പൽ’ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയിഷാത്തയുടെ കാലുകൾ അവന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകി. അഭിയുടെ പത്തൊൻപത് വയസ്സിന്റെ ആവേശവും കരുത്തും അയിഷാത്ത ശരിക്കും അറിയുകയായിരുന്നു.

​അന്ന് കുളക്കടവിൽ കണ്ട ആ കാഴ്ച ഇപ്പോൾ തന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയാണല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ അഭിയുടെ വേഗത കൂടി. അവൻ ആവേശത്തോടെ ആഞ്ഞു കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയിഷാത്തയുടെ മുടിയിഴകൾ കട്ടിലിൽ അലസമായി ചിതറിക്കിടന്നു.
അഭീ… പതുക്കെടാ… ആഞ്ഞു കുത്താതെ പതുക്കെ പതുക്കെ ചെയ്യ്. എന്നാലേ ആ ഓരോ സ്പർശനവും എനിക്ക് അറിയാൻ പറ്റൂ. ഇങ്ങനെ പതുക്കെ ചെയ്യുമ്പോഴാടാ ഒരു വല്ലാത്ത തരിപ്പ് ഉള്ളിലേക്ക് കയറുന്നത്…”