കറുത്ത കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ അത് ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയോടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയിഷാത്തയ്ക്ക് തന്റെ മനസ്സ് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നി.
ബഷീർ ഇക്ക പോയതിനുശേഷം ഇത്രയും അടുത്തുനിന്ന് മറ്റൊരു ആൺരൂപം അവൾ കണ്ടിട്ടില്ല. അഭിയുടെ ഉറക്കത്തിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കതയും അതേസമയം അവൻ്റെ ശരീരത്തിന്റെ ആ കരുത്തും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം അയിഷാത്തയെ ആകർഷിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവിടെ തലോടി. പട്ടുപോലെയുള്ള ആ സ്പർശനം അയിഷാത്തയെ വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അഭിയുടെ ശരീരം ആ സ്പർശനത്തിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൻ ഉറക്കത്തിൽ തന്നെ അല്പം മുരണ്ടു. അയിഷാത്ത പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, ആ കാഴ്ചയുടെ ഭംഗി അവരെ അവിടെത്തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തി. “ഈ കൊച്ചു പയ്യൻ ഇത്രയും വളർന്നോ…” എന്നവർ അത്ഭുതത്തോടെ സ്വയം ചോദിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം പുറത്ത് കേട്ടതും അയിഷാത്ത ഞെട്ടിപ്പോയി! സിങ്കിൾ സെക്കൻഡ് കൊണ്ട് താത്ത കൈ പിൻവലിച്ച് അഭിയുടെ ബർമുഡ ശരിയാക്കി. ഹൃദയം പടപടാന്ന് ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”അഭീ… എടാ അഭി… നീ എഴുന്നേറ്റില്ലേ? നേരം എത്രയായി!” അമ്മ ഭാനുമതി പുറത്തെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് വിളിക്കുകയാണ്.
അയിഷാത്ത വേഗം ഒന്ന് ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ട്, മുഖത്തെ പരിഭ്രമം മാറ്റി ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ആ.. ഭാനുച്ചേച്ചി, അവൻ എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. നല്ല ഉറക്കത്തിലാ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിളിക്കാം.”
