കള്ളൻ തന്ന ഭാഗ്യം [ജോൺ എബ്രഹാം] 283

കറുത്ത കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ അത് ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയോടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയിഷാത്തയ്ക്ക് തന്റെ മനസ്സ് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നി.

​ബഷീർ ഇക്ക പോയതിനുശേഷം ഇത്രയും അടുത്തുനിന്ന് മറ്റൊരു ആൺരൂപം അവൾ കണ്ടിട്ടില്ല. അഭിയുടെ ഉറക്കത്തിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കതയും അതേസമയം അവൻ്റെ ശരീരത്തിന്റെ ആ കരുത്തും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം അയിഷാത്തയെ ആകർഷിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവിടെ തലോടി. പട്ടുപോലെയുള്ള ആ സ്പർശനം അയിഷാത്തയെ വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

​അഭിയുടെ ശരീരം ആ സ്പർശനത്തിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൻ ഉറക്കത്തിൽ തന്നെ അല്പം മുരണ്ടു. അയിഷാത്ത പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, ആ കാഴ്ചയുടെ ഭംഗി അവരെ അവിടെത്തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തി. “ഈ കൊച്ചു പയ്യൻ ഇത്രയും വളർന്നോ…” എന്നവർ അത്ഭുതത്തോടെ സ്വയം ചോദിച്ചു.

​പെട്ടെന്ന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം പുറത്ത് കേട്ടതും അയിഷാത്ത ഞെട്ടിപ്പോയി! സിങ്കിൾ സെക്കൻഡ് കൊണ്ട് താത്ത കൈ പിൻവലിച്ച് അഭിയുടെ ബർമുഡ ശരിയാക്കി. ഹൃദയം പടപടാന്ന് ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”അഭീ… എടാ അഭി… നീ എഴുന്നേറ്റില്ലേ? നേരം എത്രയായി!” അമ്മ ഭാനുമതി പുറത്തെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് വിളിക്കുകയാണ്.

​അയിഷാത്ത വേഗം ഒന്ന് ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ട്, മുഖത്തെ പരിഭ്രമം മാറ്റി ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ആ.. ഭാനുച്ചേച്ചി, അവൻ എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. നല്ല ഉറക്കത്തിലാ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിളിക്കാം.”