കള്ളൻ തന്ന ഭാഗ്യം [ജോൺ എബ്രഹാം] 283

​അമ്മ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്തോ മറുപടി പറഞ്ഞു തിരിച്ചു പോയി. അയിഷാത്ത തിരിഞ്ഞ് കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി. അഭി അപ്പോഴും കണ്ണടച്ച് കിടക്കുകയാണ്, പക്ഷേ അവൻ്റെ കണ്പോളകൾ ചെറുതായി അനങ്ങുന്നത് താത്ത ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ ഉണർന്നിട്ടുണ്ടെന്നും എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും താത്തയ്ക്ക് ഉറപ്പായി.

​അയിഷാത്ത പതുക്കെ ഒന്ന് കുനിഞ്ഞു അഭിയുടെ ചെവിക്കടുത്ത് ചെന്നു പറഞ്ഞു: “മതിടാ അഭിനയിച്ചത്… അമ്മ വിളിക്കുന്നുണ്ട്, വേഗം എഴുന്നേറ്റ് വന്നോ.” ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ താത്ത അവന്റെ തുടയിൽ പതുക്കെ ഒന്നുകൂടി നുള്ളിയിട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് വേഗം നടന്നു.
​അഭി പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. തലേദിവസം രാത്രി കണ്ടതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ‘ഷോക്ക്’ ആയിരുന്നു അവന് ഇത്. തന്റെ ബർമുഡ താത്ത പൊക്കി നോക്കിയതും, അവിടെ തൊട്ടതും എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ അവന് തോന്നി. പക്ഷേ ശരീരത്തിലെ ആ സ്പർശനം ഇപ്പോഴും അവനെ വല്ലാതെ തരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

​അഭി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. ഹാളിൽ നിന്ന് അയിഷാത്തയുടെ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. അവൻ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ചെന്നു. ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി മുഖം കഴുകി വരുമ്പോൾ അടുക്കളയിൽ അയിഷാത്ത ചായ ഗ്ലാസ്സിൽ ഒഴിക്കുകയാണ്. അഭിയെ കണ്ടതും താത്ത ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു.

​”എന്താ അഭി… ഉറക്കം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞോ? അതോ ഇനിയും ആരെങ്കിലും വന്ന് എഴുന്നേപ്പിക്കണോ?” താത്ത ഒരു കുസൃതി ചോദ്യം എറിഞ്ഞു.

​അഭി ചായ ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്തു. അവന്റെ കൈകൾ അല്പം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അത്.. താത്ത.. ഞാൻ..”സൈക്കിൾ ബെൽ കേട്ട് രണ്ടു പേരും ഞെട്ടി..