കള്ളനും കാമിനിമാരും 15 [Prince] 157

“ആരാ…” അകത്തുനിന്ന് കിളിനാദം.

“ഇത് ഞാൻ… പിന്നെ… ഇന്നലെ ആശുപത്രിയിൽവച്ച് കണ്ടില്ലേ… എസ്ഐയെ രക്ഷിച്ച….” രവി വാതിലിനോട് പറഞ്ഞു.

“ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ്…. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ… തെക്ക് വശത്തെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടേയുള്ളൂ… അതുവഴി വരൂ….” വീണ്ടും അവരുടെ കിളിനാദം. രവി നേരെ തെക്ക് വശത്തേക്ക് നടന്ന് ചാരിയിട്ട വാതിൽ തുറന്ന് അകത്ത് കയറി.

“കതക് കുറ്റിയിട്ടിട്ട്, നേരെ വരൂ… എന്നിട്ട്, വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞാൽ എന്നെ കാണാം…” കിട്ടിയ നിർദ്ദേശം അതുപോലെ അനുസരിച്ച്, വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞതും, രവി അന്ധാളിച്ചു!! ഈറൻ മുടിയിൽ ചുറ്റിയ തോർത്ത് ഉച്ചിയിൽ കെട്ടിവച്ച്, കറുത്ത ബ്ലൗസം പച്ച പാവാടയും ധരിച്ച ഒരു മാദക തിടമ്പ് രവിയുടെ മുന്നിൽ!!

ചിരി തൂക്കിയുള്ള അവരുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടാൽ കാവിലെ ദേവതയുടെ കാന്തി!! ഇവർക്ക് സിനിമയിൽ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാൽ, നല്ല വേഷങ്ങൾ ചെയ്യാൻ അവസരം കിട്ടും… കട്ടായം. അത്രയ്ക്ക് മനോഹാരിത മുഖത്തും ശരീരത്തും. കുറച്ച് വയസ്സ് ആയാൽ എന്ത്? ആശുപത്രിയിൽ അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലെ കരിമഷി അവരിൽ കൂടുതം സൗന്ദര്യം ചൊരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അന്ന് കണ്ടതിനേക്കാൾ അഴക് ഇന്നവരിൽ വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.

“എന്താ ആലോചിച്ച് നിൽക്കുന്നെ….” കട്ടിലിൽ കിടന്ന മുണ്ടെടുത്ത് അവർ ദേഹത്തേക്കിട്ട് ചോദിച്ചു.

“ആശുപത്രിയിൽവച്ച് കണ്ട ആളുതന്നെയല്ലേ ഇത് എന്നൊരു സംശയം….” രവി അവരെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ഉഴിഞ്ഞു. കൂർത്ത് നിൽക്കുന്ന ബ്രായിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടാൻ തയ്യാറായ രണ്ട് വെളുത്ത പപ്പായകളെ മാറിലേക്കിട്ട മുണ്ടിൻ്റെ വശങ്ങളിലൂടെ രവി കണ്ടു. കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തിയപ്പോൾ, തെല്ലും ചാടാത്ത അടിവയറിൽ ആഴത്തിലുള്ള വട്ടപ്പൊക്കിൾ!!