കള്ളനും കാമിനിമാരും 16 [Prince] 173

“രവിയുടെ ഉറക്കം എന്നും ഇതുപോലെയാണോ..” കുപ്പിവളകൾ ഉടയുന്ന ചിരിയോടെ അവർ പറഞ്ഞു.

“അതെ… എന്തേ പ്രത്യേകിച്ച്…” രവിക്ക് എന്തോ അപകടം മണത്തു.
“അല്ല… ഒരാൾ നല്ല ഉറക്കം… മറ്റൊരാൾ ഉണർന്ന് നിൽക്കായിരുന്നു…”

“മറ്റൊരാളോ… അതിന് ഇവിടെ നമ്മൾ രണ്ട് പേരല്ലേ ഉണർന്ന് ഇരിക്കുന്നത്…”

“അല്ല… മൂന്നാമതൊരാളും ഉണ്ട്….” അതും പറഞ്ഞ് ദേവി രവിയുടെ കവക്കൂട്ടിലേക്ക് ചൂണ്ടി. രവിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി. പക്ഷേ, തൽക്കാലം ഒരു വരണ്ട ചിരിയിൽ ആ വിഷയത്തെ ഒതുക്കി.

“ഇതുപോലെ ഒരു ഒറ്റക്കൊമ്പനെ മായ വെറുതെ വിട്ട് കാണില്ലെന്ന് ഞാൻ ഊഹിക്കുന്നു.. എനിക്കവളെ അറിഞ്ഞൂടെ… ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ.. രവി…” ദേവിയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ രവി പെട്ടു. ഇനി എന്തിന് മറച്ച് വെയ്ക്കണം. വരുന്നത് വരട്ടെ എന്ന് കരുതി, തെല്ല് മുൻപ് ദേവിയിൽനിന്നും മറച്ചുവെച്ച ആ കഥയും രവി സവിസ്തരം വിളമ്പി.
“രവി കിടന്നോളൂ….

ബാക്കിയൊക്കെ പിന്നെ…” പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവ വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ അവർ പറഞ്ഞു. തൻ്റെ കൊമ്പനെ കണ്ടിട്ടും, മായയെ കളിച്ച കാര്യവും എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞിട്ടും അവരിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരിളക്കവും സംഭവിച്ചില്ല എന്ന തോന്നലിൽ രവി കിടന്നു… പിന്നീട് എപ്പോഴോ മയക്കത്തിലാണ്ടു.

തൊട്ടപ്പുറത്തെ അമ്പലത്തിൽനിന്നും മണി മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് രവി ഉണർന്നത്. കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ മുറിയിൽ അയാളും, പിന്നെ കട്ടിലിൽ രോഗിയും മാത്രം. ദേവി എപ്പോഴാണ് പോയത്?

പല്ലുതേപ്പും പ്രാഥമീക കർമ്മവും നിർവഹിച്ച് കഴിഞ്ഞ് കുളിക്കാനായി രവി കടവിലേക്ക് നടന്നു, കൈയ്യിൽ കരുതിയ തോർത്തുടുത്ത് വെള്ളത്തിലേക്കിറങ്ങിയ രവി നോക്കുമ്പോൾ, തൊട്ടപ്പുറത്തെ മറ്റൊരു സ്ത്രീ കുളിക്കുന്നു. കുളത്തിൽ, കുറച്ച് അപ്പുറത്ത് വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും, പിന്നെ തുഴഞ്ഞും രവി അവരുടെ കുളി കണ്ടാസ്വദിച്ചു.