കള്ളനും കാമിനിമാരും 17 [Prince] 207

“കോവിലകത്ത് നിന്നും ദേവി നൽകിയ ഭക്ഷണം കുശാലായി കഴിച്ചിട്ടല്ലേ വരവ്.. അതോ ഞാൻ ഭക്ഷണം വിളമ്പണോ..” അവർ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ കഴിച്ചു… ചേച്ചിക്ക് വിശപ്പുണ്ടെങ്കിൽ കഴിക്കൂ…” രവി പറഞ്ഞു.

“എൻ്റെ വിശപ്പ് എത്ര ഭക്ഷണം കഴിച്ചാലും തീരില്ല…” അവർ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പിന്നാലെ രവിയും. തിരിച്ച് വന്ന് അവർ കതക് ചാരി.

“വിശപ്പ് മാറ്റാൻ പിന്നെ എന്താ ചെയ്ക??” രവി ചോദിച്ചു

“അതാ പറയുന്നേ… എൻ്റെ വിശപ്പിൻ്റെ കാര്യം തങ്കം പറഞ്ഞില്ലേ… ” അവർ തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് ചോദിച്ചു.

“സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു….” രവി പറഞ്ഞു.

“കുട്ടന് തങ്കത്തിൻ്റെ വിശപ്പ് മാറ്റാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ എൻ്റെ വിശപ്പും ശമിപ്പിക്കാം… സത്യം പറയട്ടെ, അവളുടെ അനുഭവം കേട്ടതുമുതൽ, നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ…” അവർ നടന്ന്, ചെറിയ കുളത്തിൻ്റെ അപ്പുറത്തുള്ള കളപ്പുരയുടെ വാതിൽ തുറന്നു. അകത്ത് രണ്ട് ബെഞ്ചുകൾ കൂട്ടിയിട്ട വീതിയിൽ ചെറിയൊരു സെറ്റപ്പ്. അവർ അകത്ത് കടന്ന്, ചുരുട്ടിവച്ച കനം കുറഞ്ഞ കിടക്ക നിവർത്തി. ജനലുകൾ മലർക്കെ തുറന്നു.

“ഉച്ചയ്ക്ക് എൻ്റെ മയക്കം ഇവിടെയാണ്… ആരുടെയും ശല്യമില്ല… നല്ല കാറ്റും സമൃദ്ധം…” അവർ ചെറു കട്ടിലിൽ ചന്തിയമർത്തി. ഇങ്ങോട്ടുള്ള വരവിൻ്റെ ഉദ്ദേശം ഇരുവർക്കും അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്, കൂടുതൽ സംസാരം വേണ്ടിവന്നില്ല.

“കുട്ടൻ ഇങ്ങോട്ട് ഇരിക്ക്….” അവർ കട്ടിലിൽ ഒതുങ്ങി. രവി ഇരുന്നതും, അവർ രവിയുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“നാളുകളായി എൻ്റെ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന ആഗ്രഹമാണ് നീ ഇന്നിവിടെ സഫലമാക്കേണ്ടത്. ഇതിന് ഞാനൊരു വിലയിട്ടിട്ടുണ്ട്. നിൻ്റെ മിടുക്ക് പോലെയിരിക്കും നിൻ്റെ വരുമാനം. നീ തങ്കത്തോട് ചെയ്തതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സഹകരണവും ആത്മാർത്ഥതയും എന്നോട് കാണിക്കില്ലേ…” അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചുവോ? രവി സംശയിച്ചു.