കള്ളനും കാമിനിമാരും 18 [Prince] 222

“എൻ്റെ കുട്ട്യേ… നീ ഇങ്ങനെ ഇനിയും ചെയ്താൽ എനിക്ക് മോഹാലസ്യം വരും… ” ദേവി പിറുപിറുത്തു. മറിച്ചൊരക്ഷരം പറയാതെ, ദേവിയുടെ യോനി ചുരത്തിയ തേൻ കണങ്ങൾ നോട്ടിനുണഞ്ഞ് രവി നക്കൽ തുടർന്നു. അവസാനം നീണ്ട വിറയലോടെ അരികിൽ കിടന്ന കൊച്ചുകട്ടിലിലേക്ക് അവർ പതിയെ ചാഞ്ഞു. ചാഞ്ഞ് കിടക്കുമ്പോഴും അവരുടെ തടിച്ച തുടകളുടെ വിറയൽ നിന്നിരുന്നില്ല.

അൽപ്പനേരത്തിന് ശേഷം, ദേവിക്കരികിൽ രവിയും കിടന്നു. ഇരുവരും മലർന്ന് കിടന്നാൽ, ഒരാൾ നിലത്ത് വീഴും എന്നത് നൂറ് തരം. കട്ടിൽ ചുമരിനോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്നതുകൊണ്ടും, ചുമരിനരികിൽ ദേവി കിടക്കുന്നതുകൊണ്ടും വീഴാൻ സാധ്യത രവിക്കായിരുന്നു.

നീണ്ട ഇടവേളക്ക് ശേഷം ലഭിച്ച രതിമൂർച്ഛയിൽ മയങ്ങുന്ന ദേവിയെ രവി സ്പർശനംകൊണ്ട് പോലും ശല്യം ചെയ്തില്ല. കുറച്ച് നേരം അവർ അങ്ങിനെ കിടക്കട്ടെയെന്ന് രവിയും കരുതി. ഇപ്പോ നടമാടിയത് വെറും സാമ്പിൾ വെടിക്കെട്ടല്ലേ.. യഥാർത്ഥ കമ്പക്കെട്ട് വരാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. അത് വരെ അവർ മയങ്ങട്ടെ… ഉണരുന്നതുവരെ കാത്തുകിടക്കുക.

റാന്തൽവിളക്ക് പകർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, മച്ചിലിലേക്ക് നോക്കിക്കിടന്ന രവിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് തൻ്റെ പഴയ കാലങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി വന്നു. നിലത്തെഴുത്തിൽ തുടങ്ങി, സ്കൂളിൽ വരെ അനാഥൻ എന്ന പേരിൽ വളർന്ന തനിക്ക് ഇന്ന് സ്വന്തം എന്ന് പറയാൻ ആളുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. സ്വജനങ്ങൾ !!

നാളിതുവരെ രവിക്ക് അയാളുടെ സ്വത്വബോധത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യം തോന്നിയിരുന്നില്ല. ഒരു കാലത്തിന് ശേഷം ജീവിതശൈലിയിലും ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. നാട്ടിൽ വിലസുന്ന ഒറ്റയാനെന്ത് ശൈലി!!! എന്നാൽ, ഇന്ന്, ചിന്തകൾക്ക് മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു. സ്വന്തക്കാരായ ആരൊക്കെയോ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ ബലപ്പെടുന്നു. മുതിർന്ന നാൾമുതൽ തുടങ്ങിയ മോഷണം എന്ന കല എന്നും ഹരം നൽകിയിട്ടേയുള്ളൂ.