കള്ളനും കാമിനിമാരും 18 [Prince] 37

ഇരുവശവും മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഇടവഴിയിലൂടെ ഇരുവരും മെല്ലെ നടന്നു. ടീച്ചറുടെ വിയർപ്പിൻ്റെ ഗന്ധം രവിയുടെ മൂക്കിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവരുടെ കക്ഷത്തിൽനിന്നും ഉയരുന്ന ഗന്ധത്തിൻ്റെ കാഠിന്യം രവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

“ടീച്ചർ നല്ലപോലെ വിയർക്കും… അല്ലെ…” ആ യാത്രയിൽ രവി ചോദിച്ചു.
“ഉം… എന്തേ ചോദിച്ചേ… ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ…” ടീച്ചർ കൈ രവിയുടെ തോളത്ത് വച്ചു.
“ഏയ്…” രവി തലയാട്ടി.

“പിന്നെന്തിനാ നീ ചോദിച്ചത്….” ടീച്ചർ രവിയുടെ കഴുത്തിൽ സ്നേഹരൂപേണ വിരലോടിച്ചു.
“അത് പിന്നെ… ടീച്ചറിൻ്റെ മണം… എനിക്കിഷ്ടാ….” രവി വിക്കിവിക്കി പറഞ്ഞു.

“അമ്പട കള്ളാ… അപ്പോ പഠിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇതൊക്കെയാണോ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്… നീ ആള് കൊള്ളാലോ…” ടീച്ചർ ചിരിച്ചു. രവിയും കൂടെ ചിരിച്ചുവെങ്കിലും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയ പേടി ഉടലെടുത്തു. പക്ഷേ കുപ്പിവള ഉടയുമ്പോലെയുള്ള അവരുടെ ചിരിയിൽ രവി തെല്ല് ആശ്വസിച്ചു.

“എടാ രവി… നിൻ്റെ ചുക്കാമണി ദേ പുറത്തേക്ക് തലയിട്ട് നോക്കുന്നു… വിശന്നിട്ടാണോ..” ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന് ഊണ് കഴിക്കുമ്പോൾ, ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് രവി കവക്കൂട്ടിലേക്ക് നോക്കിയത്. ശരിയാണ്. തൻ്റെ കാക്കിട്രൗസർ നെടുനീളെ കീറിയിരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, സാധാരണയിൽ കവിഞ്ഞ് വലുപ്പമുള്ള തൻ്റെ മൂത്രക്കുഴലിൻ്റെ അഗ്രം പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടി കിടക്കുന്നു.

രവി എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ടീച്ചർ തടഞ്ഞു.

“നീ ഭക്ഷണം കഴിക്കു… ശേഷം ഞാൻ തുന്നിത്തരാം…” ടീച്ചർ പറഞ്ഞെങ്കിലും രവിക്ക് നേരിയ നാണം വിരിഞ്ഞു. എങ്ങിനെയോ ഭക്ഷണം അകത്താക്കി രവി കഴിച്ച പാത്രവുമായി എഴുന്നേറ്റു. മന്ദിരത്തിലെ ശീലം – കഴിച്ച പാത്രം കഴുകുക. ടീച്ചർക്കും അതിനോട് എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല.