കൈയ്യും കാലും മുഖവും കഴുകി, രവി തനിക്ക് അനുവദിച്ച മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ നടുനിവർത്തി. മനസ്സിൽ ചെറുപ്പം പടികടന്ന് വന്നു. അമ്മ, അച്ഛൻ, വല്യമ്മ, മുത്തശ്ശി, പാടം, കൊയ്ത്ത്, ക്ഷേത്രം, പൂരം, പൂതൻ, ആനകൾ, വെടിക്കെട്ട്… പക്ഷേ, കോവിലകത്തെ ആളുകൾക്ക് താൻ ആരായിരുന്നു എന്നത് ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ ഇടം പിടിച്ചിട്ടില്ല. എല്ലാം മറവിയെന്ന മൂന്നക്ഷരം കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു… ഓർമ്മകൾക്ക് മാറാല പിടിച്ചിരിക്കുന്നു…
“വരൂ….” ദേവിയുടെ ശബ്ദം. രവി എഴുന്നേറ്റ് അവരെ പിന്തുടർന്നു. മുറിയുടെ വടക്കേയറ്റത്തുള്ള ഗോവണി പടികൾ അവർ ശബ്ദമില്ലാതെ കയറി. പിന്നാലെ രവിയും. ദേവിക്ക് പിന്നാലെ കയറുമ്പോൾ, രവിയുടെ കണ്ണുകൾ ദേവിയുടെ വലിയ ചന്തികളിൽ വട്ടമിട്ട് പറന്നു. പടികൾ കയറുമ്പോൾ മറ്റൊരുകാര്യം രവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു – ഒറ്റമുണ്ടിനടിയിൽ അവർ മറ്റൊന്നും ധരിച്ചിരുന്നില്ല !!
പടികൾ കയറി വീതികുറഞ്ഞ വരാന്തയിലൂടെ വീണ്ടും മുന്നിലേക്ക് അവസാനം, ദേവി തുറന്നുതന്ന മുറിയിലേക്ക് രവിയോട് കയറാൻ പറഞ്ഞ് പിന്നാലെ ദേവിയും അകത്തേക്ക് കയറി, കതക് കുറ്റിയിട്ടു. ഭയം ലവലേശം ഇല്ലെങ്കിലും, രവിയിൽ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. എന്താണ് ഇവരുടെ അടുത്ത പദ്ധതി?
മൂലയ്ക്ക് വച്ചിരുന്ന റാന്തലിൽ ദേവി തീപ്പെട്ടി ഉരച്ച്, തീ പടർത്തി. തീ പടർന്നപ്പോൾ, നാളം വളരെ താഴ്ത്തിയതും, മുറിയിൽ മങ്ങിയ വെട്ടം പരന്നു. രവി ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. റാന്തൽ കൂടാതെ, അറ്റത്ത് ഒരു ചെറു കട്ടിൽ. അതിൽ ചുരുട്ടിവച്ച കമ്പിളി.
