കള്ളനും കാമിനിമാരും 18 [Prince] 222

ജീവിതത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീയെ ഭോഗിച്ചതിൻ്റെ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം രവിയുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

“കൊച്ചുട്ടാ… ”
ഓപ്പോൾ മയക്കത്തിൽനിന്നും ഉണർന്നു.

“ഇനി ഈ ഓപ്പോൾ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ ട്ടോ… നീ ഇനി എങ്ങും പോകേണ്ട… ഇവിടെ, ഈ കോവിലകത്ത് കഴിയണം… വേളി കഴിച്ച്, കുഞ്ഞ് കുട്ടി പ്രാരാബ്ദങ്ങളായി ഇവിടെ വേണം… കാരണം, ഈ കോവിലകത്തെ അവസാനത്തെ ആൺതരിയാണ് എന്നെ വെളികഴിച്ചത്. ആളുടെ അവസ്ഥ അറിയല്ലോ…

നാളെ അദ്ദേഹത്തിന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ, നാഥൻ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയാകും… ഈ കോവിലകവും പറമ്പും പാടവും എല്ലാം അനാഥമാകും.. ഇവിടെയുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് ആരാ ഒരു തുണയുണ്ടാവുക…” ദേവി രവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു. സത്യത്തിൽ അവർ അത് പറയുമ്പോൾ, കരച്ചിലിൻ്റെ വക്കിൽ എത്തിയിരുന്നു.

“ഓപ്പോളെ… നമുക്ക് അതൊക്കെ പിന്നെ തീരുമാനിക്കാം… എന്തായാലും കുറച്ചീസം ഞാനിവിടെ ഉണ്ടല്ലോ…” നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്ന രതിനാളത്തെ രവി തിരിച്ച് പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഇനി യാതൊരു സങ്കോചവും ഇല്ലാതെ എനിക്ക് എൻ്റെ കുട്ടീടെ മുന്നിൽ കീഴടങ്ങാം….” ദേവി രവിയെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ച്, ബലം കുറയാൻ പോകുന്ന കണയിൽ പിടി മുറുക്കി.
“കൊച്ചുട്ടാ… ഞാനൊരൂട്ടം പറഞ്ഞാൽ എൻ്റെ കുട്ടിക്ക് നീരസൊണ്ടാവോ…” അവർ മറുകൈക്കൊണ്ട് രവിയുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി.

“ഓപ്പോള് പറയൂ…” രവിയുടെ വിരലുകൾ ദേവിയുടെ നനഞ്ഞ് കുഴഞ്ഞ കൃസരിയിൽ ചിത്രരചന ആരംഭിച്ചു.

“എനിക്ക് പ്രായം എത്രയായീന്ന് അറിയോ…” ദേവിയുടെ വിരൽ രവിയുടെ ചുണ്ടിൽ മെല്ലെ ഓടിനടന്നു.