കള്ളനും കാമിനിമാരും 18 [Prince] 222

“അത്… പിന്നെ.. ചുമ്മാ… ഒന്ന് കാണാനും പരിചയപ്പെടാനും….” രവി ആദ്യം ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അങ്ങനെയല്ലല്ലോ ഞാൻ കേട്ടത്… സത്യം പറയൂ…” അവർ എന്തോ കേൾക്കാൻ കൊതിക്കുന്നതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു.
“എങ്കിൽ പറയാം…   അവരെ സുഖിപ്പിക്കാൻ… പച്ച ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ അവരെ ഭോഗിക്കാൻ… കളിക്കാൻ… ന്തേ….” രവിയുടെ ആ മറുപടി ദേവിയെ ഒരടി പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി. എടുത്തടിച്ച മറുപടി അവർ രവിയിൽനിന്നും തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. പോയതിൻ്റെ കാര്യകാരണം താൻ അറിഞ്ഞുവെങ്കിലും, രവിയിൽനിന്നും എന്തെങ്കിലും തൊടുന്യായങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിടത്ത്, ഉള്ളത് വെട്ടിത്തുറന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയും ആളുകളോ? ദേവീ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

അത്രയും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് പിന്നീട് രവിക്ക് തോന്നി. തന്നേക്കാൾ പ്രായം ഏറിയ, പറഞ്ഞുവന്നാൽ അടുത്ത ബന്ധം ഉണ്ടാകാവുന്ന ഇവരോട് എടുത്തടിച്ചപോലെ പറയേണ്ടിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഈ രാത്രിയിൽ തന്നേയും വിളിച്ച്, ആൾവാസം ഇല്ലാത്ത ഈ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതിൻ്റെ പിൻബുദ്ധി മനസ്സിലാക്കാൻ പാഴൂർ പടിപ്പുരവരെ പോകേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ, അവരിൽ അമർന്നിരിക്കുന്ന രതിദാഹം മാറാൻ അഥവാ മാറ്റാൻ താൻ തയ്യാറാണ് എന്ന് അവർക്ക് അറിയാമെങ്കിലും,

അതിലേക്ക് എത്തിപ്പെടേണ്ട സ്ഥിതിയുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാവും, രവിയെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്ന് ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയത്. അല്ലെങ്കിലും സ്ത്രീകൾ പെട്ടെന്നൊന്നും അവരുടെ മനസ്സ് തുറക്കില്ലല്ലോ??? മറിച്ച്, രവിയോ, നാളിതുവരെ ഒരു സ്‌ത്രീയേയും അവരുടെ അനിഷ്ടത്തിൽ ഒന്ന് തൊടുകപോലും ചെയ്തിട്ടില്ല. അഥവാ, ഇനി കൈവച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ സ്ത്രീകൾ വീണ്ടും രവിയുടെ സാമീപ്യം ആഗ്രഹിച്ചിട്ടേയുള്ളൂ. അവരെ വെറുപ്പിച്ചിട്ടില്ല.