കള്ളനും കാമിനിമാരും 18 [Prince] 222

“ദേവ്യോപ്പോൾ….” രവിയിൽനിന്നും അറിയാതെ ആ വിളിയുയർന്നു.
“ആ പഴയ കൊച്ചുട്ടനാണോ എൻ്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നത്… സുകൃതം എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ… ” ദേവി രവിയെ ഉമ്മകൾകൊണ്ട് മൂടി.

രവി ആരെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ദേവിയെ ആ രാത്രിയിൽ സഹായിച്ചത് അയാളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിലെ പാടും പിന്നെ തുടയിലെ പാടുമായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷേ, ഈ രാത്രിയിൽ ഇതുപോലെ ഒരു സമാഗമം നടന്നിരുന്നില്ലായെങ്കിൽ, രവി ആരെന്നറിയാൻ ദേവിക്ക് മറ്റ് വഴികൾ തേടേണ്ടി വന്നേനെ. ഇപ്പോ കാര്യങ്ങൾ കുറെകൂടി വ്യക്തമായി.

ഇത്രയും ആയപ്പോഴേക്കും കനം വച്ച രവിയുടെ ലഗാൻ ദേവിയുടെ കവക്കൂട്ടിൽ ഇഴയാൻ തുടങ്ങി. നല്ല നീളവും, ഒത്ത വണ്ണവുമുള്ള കതിനക്കുറ്റിയെ ദേവിയുടെ ചാലിൽ ഉരച്ചപ്പോൾ അവരുടെ കനത്ത തുടകൾ താനേ അകന്നു.

“ഇഷ്ടായി ട്ടോ ഇവനെ…” ദേവി രവിയുടെ ഉദ്ധരിച്ച സാമാനത്തിൽ വട്ടം പിടിച്ചു.
“എടുത്തോ…. എന്നിട്ട് എന്താ വേണ്ടത്ച്ചാൽ ചെയ്തോളൂ…” രവി പറഞ്ഞു.
“ഉം… കുറേ തോന്നലുകൾ മനസ്സിലുണ്ട്…” ദേവി കുനിഞ്ഞ്, ആയുധത്തിൽ ഉമ്മവച്ചു.

“ഉമ്മ മാത്രേ ഉള്ളൂ…” രവിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും ദേവി അതിനെ വായിലേക്ക് എടുത്തിട്ട് രവിയെ നോക്കി. രവിയുടെ കൈ ദേവിയുടെ മുടിയിഴകളിൽ ഇഴഞ്ഞ് നടന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ,

രതിസുഖം ലഭിക്കേണ്ട ആൾ താനല്ലെന്നും, അത്ര രതിയുടെ രുചി അടുത്തൊന്നും അറിയാത്ത ദേവ്യോപ്പോൾ ആണെന്നും അവരെയാണ് കൂടുതൽ സന്തോഷിപ്പിക്കേണ്ടതിൻ്റെ അനിവാര്യതയെന്നും രവിയോട് മനസ്സ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അയാൾ ദേവിയെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചതും പിന്നെ കുന്തുകാലിൽ ഇരുന്നതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു. രവിയുടെ അടുത്ത നീക്കം എന്താണെന്ന് അറിയാനുള്ള കൗതുകത്തോടെ ദേവി രവിയെ നോക്കി. പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ട്, കാട് മൂടിയ ദേവിയുടെ കടിപ്രദേശം ഇരുകൈകൾകൊണ്ടും രവി വകഞ്ഞ് ദേവിയെ നോക്കി.