ഞാൻ ഫോൺ സീറ്റിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് എൻ്റെ തലച്ചോറിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പോലെ ആ പഴയ ഓർമ്മ കടന്നുപോയത്. കൊച്ചിയിലെ ആ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ! എൻ്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് പോയ കാക്കി യൂണിഫോം ധരിച്ച ആ ഐ.പി.എസ് ഓഫീസർ. എ.സി.പി ദേവിക ഐ.പി.എസ്!
“നീ ഇപ്പോൾ സ്വതന്ത്രനാണ്. പക്ഷേ, നീ എൻ്റെ സ്വന്തം കൂടിയാണ്. എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോഴെല്ലാം എൻ്റെ ഫോൺ വരും. അന്ന്, ലോകത്ത് എവിടെയാണെങ്കിലും നീ എൻ്റെ മുന്നിൽ ഹാജരാകണം…” സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ നേരം അവർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എൻ്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങി.
അതെ, നിവേദിതയ്ക്ക് ടെക്നോളജി ഉണ്ടാകാം, കോടികളുടെ കമ്പനി ഉണ്ടാകാം. പക്ഷേ ദേവികയുടെ കയ്യിലുള്ളത് ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ അധികാരമാണ്. പോലീസിൻ്റെ കരുത്താണ്. ഈ കെണിയിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ കേരളത്തിൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ—ദേവികയ്ക്ക്!
സമയം പുലർച്ചെ ഒരു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എൻ്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഞാൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ദേവികയുടെ പ്രൈവറ്റ് നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു. ഫോൺ കുറെ നേരം റിംഗ് ചെയ്തു. ഞാൻ പ്രതീക്ഷ കൈവിടാൻ തുടങ്ങിയ ആ നിമിഷം മറുതലയ്ക്കൽ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടു.
“ഹലോ…” ഉറക്കച്ചുവടുള്ള, എന്നാൽ ഗാംഭീര്യമുള്ള ആ ശബ്ദം.
“മാഡം… ദേവിക മാഡം… ഞാൻ കിംഗ് ആണ്…” എൻ്റെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മറുതലയ്ക്കൽ ഒന്ന് രണ്ട് സെക്കൻഡുകൾ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നെ ആ ശബ്ദം കനത്തു, “എന്താടാ ഈ പാതിരാത്രിക്ക്? നിനക്ക് എന്ത് പറ്റി? ശബ്ദം വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നല്ലോ.”
എൻ്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാൻ ഫോണിലൂടെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “മാഡം… ഞാൻ വലിയൊരു കെണിയിൽ പെട്ടു. എന്നെ ഒന്ന് രക്ഷിക്കണം. എൻ്റെ ലൈഫ് തീർന്നു മാഡം…”
