“കരയാതെ കാര്യം പറയടാ!” ദേവികയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പോലീസ് ഓഫീസറുടെ ആജ്ഞാശക്തി പ്രകടമായി. ഞാൻ കഴക്കൂട്ടത്ത് നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം—നിവേദിതയെക്കുറിച്ചും, ഒളിക്യാമറയെക്കുറിച്ചും, എൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ നമ്പറിലേക്ക് വീഡിയോ അയക്കുമെന്നുള്ള ഭീഷണിയെക്കുറിച്ചും—ഒന്നും മറച്ചുവെക്കാതെ അവരോട് പറഞ്ഞു.
എല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവികയുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലാകുന്നത് എനിക്ക് ഫോണിലൂടെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദത എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി.
“ഒരു ഐ.ടി കമ്പനി നടത്തുന്ന കൊച്ചുകള്ളി ഒരു ഐ.പി.എസ് ഓഫീസറുടെ പ്രോപ്പർട്ടിയെ തൊടാൻ മാത്രം വളർന്നോ?” ദേവികയുടെ ശബ്ദം ഐസിനേക്കാൾ തണുത്തതായിരുന്നു.
“നീ വണ്ടി തിരിച്ച് നേരെ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് തന്നെ വിട്. കോവളത്ത് പോലീസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെൻ്റിൻ്റെ ഒരു പഴയ ഗസ്റ്റ് ഹൗസുണ്ട്. ഞാൻ അവിടെയുണ്ട്, ഔദ്യോഗികമായ ഒരു മീറ്റിംഗിനായി വന്നതാണ്. ലൊക്കേഷൻ ഞാൻ അയച്ചുതരാം. ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ നീ എൻ്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടാകണം.”
കാക്കിയിലെ കാവൽമാലാഖ
വണ്ടി തിരിച്ച് കോവളത്തേക്ക് കുതിക്കുമ്പോൾ എൻ്റെയുള്ളിൽ ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷ ജനിച്ചിരുന്നു. ദേവിക അയച്ചുതന്ന ലൊക്കേഷൻ കോവളം ബീച്ചിൽ നിന്ന് അല്പം മാറിയുള്ള, വളരെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പഴയ സർക്കാർ ഗസ്റ്റ് ഹൗസായിരുന്നു. അവിടെ ഗേറ്റിൽ ഒരു പോലീസുകാരൻ കാവലുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ദേവികയുടെ പേര് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ഗേറ്റ് തുറന്നുതന്നു.
മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള വലിയൊരു സ്യൂട്ട് റൂമിലേക്കാണ് ഞാൻ കയറിച്ചെന്നത്. വാതിൽ പകുതി തുറന്നിട്ടിരുന്നു. അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് കാക്കി യൂണിഫോമിലല്ല, മറിച്ച് കറുത്ത ട്രാക്ക് പാൻ്റ്സും സ്ലീവ്ലെസ്സ് ടീഷർട്ടും ധരിച്ച് നിൽക്കുന്ന ദേവികയെയാണ്. അവരുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ദേഷ്യം എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവർ എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് എൻ്റെ കോളറിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു.
