“ഗുഡ് വർക്ക് വിഷ്ണു. ആ ഡിവൈസുകൾ എല്ലാം എൻ്റെ ക്യാബിനിൽ എത്തിച്ചേക്ക്.” ദേവിക ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ ഫോൺ വെച്ചു.
അവർ എൻ്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. എൻ്റെ മുഖത്തെ ആശ്വാസം കണ്ടപ്പോൾ അവർ എൻ്റെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു.
“നിൻ്റെ ആ വീഡിയോ ഇനി ഈ ലോകത്ത് ഒരിടത്തുമില്ല കിംഗ്. ആ കുട്ടിത്തേവാങ്ക് ഇനി നിൻ്റെ പേര് പോലും ഓർക്കില്ല.”
എനിക്കെന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. വലിയൊരു മരണച്ചുഴിയിൽ നിന്നാണ് ഈ സ്ത്രീ എന്നെ വലിച്ചു കയറ്റിയത്. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ മുൻപിൽ കൈകൂപ്പി. “മാഡം… ഞാൻ എൻ്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കടപ്പെട്ടിരിക്കും. എൻ്റെ കുടുംബത്തിൻ്റെ ജീവനാണ് മാഡം തിരിച്ചു തന്നത്.”
ദേവിക തൻ്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചുകൊണ്ട് എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ പോലീസ് ഓഫീസറുടെ ഭാവം തിരികെ വന്നിരുന്നു. അവർ എൻ്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന മാളവിക തന്ന സ്വർണ്ണ ബ്രേസ്ലെറ്റിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു.
“നിനക്ക് ഞാൻ എല്ലാം തിരിച്ചു തന്നു കിംഗ്. നീ സ്വതന്ത്രനാണ്,” അവർ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ എപ്പോഴും ഓർക്കണം. പുതിയ പിള്ളേരുടെയും മോഡലുകളുടെയുമൊക്കെ കൂടെ നടന്ന് നീ വലിയ സാമ്രാജ്യം ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചോ. എനിക്ക് അതിലൊന്നും യാതൊരു വിരോധവുമില്ല.
പക്ഷേ നിൻ്റെ ജീവനും നിൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും എൻ്റെ കൈകളിലാണ്. നീ എൻ്റെ മാത്രം സ്വന്തമാണ്. എൻ്റെ ഈ കാക്കിക്ക് താഴെയാണ് നിൻ്റെ സ്ഥാനം. ഞാൻ എപ്പോൾ വിളിച്ചാലും, അത് ഏത് പാതിരാത്രിയായാലും, നീ എൻ്റെ കിടക്കയിൽ വന്നിരിക്കണം. മനസ്സിലായോ?”
