“നീ വരരുതായിരുന്നു ജോ… നിനക്ക് അസുഖം പടരുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്,” വിജി അവനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എന്റെ ജീവനേക്കാൾ വലുതല്ല വിജി എനിക്ക് നിന്റെ വേദന,” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ തീക്ഷ്ണതയും ഒരു മകന്റെ കരുതലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആ വീട് മറ്റൊരു പ്രണയകാവ്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ക്വാറന്റൈൻ ലംഘിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അവർക്കിടയിൽ പുതിയൊരു ലോകം തുറക്കപ്പെട്ടു. ജോ അവൾക്ക് ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തു, അവളുടെ മുടി കോതി ഒതുക്കി, അവളുടെ ഏകാന്തതയിൽ പാട്ടുകൾ പാടിക്കൊടുത്തു. അവരുടെ പ്രണയം ഓരോ നിമിഷവും വന്യമായ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. പരസ്പരം നോക്കിയിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, വാക്കുകൾക്കപ്പുറം ഉടലുകൾ തമ്മിലുള്ള കാന്തികശക്തി അവർ അനുഭവിച്ചു.
എങ്കിലും, ജോയുടെ ഉള്ളിലെ ‘അനുജൻ’ മരിച്ചിരുന്നില്ല. വിജിക്ക് അവൻ ഒരേസമയം കാമുകനും സംരക്ഷകനുമായിരുന്നു. അവളിലെ സ്ത്രീ അവനെ മോഹിക്കുമ്പോഴും, അവളിലെ ചേച്ചി അവനോടുള്ള ആ പഴയ വാത്സല്യം മുറുകെ പിടിച്ചു. അവരുടെ പ്രണയരംഗങ്ങളിൽ പോലും ഒരു പവിത്രതയുണ്ടായിരുന്നു. ചുംബനങ്ങളിലും ആലിംഗനങ്ങളിലും കാമത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
“നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് ജോ?” ഒരു വൈകുന്നേരം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ വിജി ചോദിച്ചു.
“നമ്മൾ പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ ഇടത്തിലാണ് വിജി. ഇവിടെ നിയമങ്ങളില്ല, പ്രായമില്ല. ഇവിടെ നീയും ഞാനും മാത്രം,” ജോ അവളെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
