അവളുടെ ആ ശരീരം ഒരു ശില്പം പോലെ അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. മെലിഞ്ഞതെങ്കിലും വടിവൊത്ത ഉടൽ, ഇരുനിറത്തിന്റെ വശ്യതയിൽ ആ കറുത്ത വസ്ത്രം അവളുടെ ചർമ്മത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം നൽകി. അരക്കെട്ടിലെ മിനുസവും, വശ്യമായ ഉടൽവടിവും, അവളുടെ മലയാളിത്തം തുളുമ്പുന്ന ആകാരവും ചേർന്നപ്പോൾ അതൊരു ജീവനുള്ള കാമകവിത പോലെ തോന്നി. അവളുടെ മാറിടങ്ങളുടെ വശ്യതയും ഉദരത്തിലെ നേരിയ വടിവുകളും ജോയുടെ കണ്ണുകളെ മരവിപ്പിച്ചു.
ജോയുടെ നോട്ടം അവളുടെ മാറിടങ്ങളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ, ആദ്യമായി വിജി ഒന്ന് ചൂളിപ്പോയി. തന്റെ ശരീരം ഒരു പുരുഷന്റെ കണ്ണുകളെ ഇത്രമാത്രം ഉന്മാദത്തിലാക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ജോയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ വന്യമായ ആരാധന കണ്ട് അവൾ വേഗം ബാത്റൂമിലേക്ക് തന്നെ ഓടി മറഞ്ഞു.
തിരികെ വസ്ത്രം മാറി വന്ന വിജി, ബെഡിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന ജോയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. രണ്ടുപേരിലും ഒരുതരം നിശബ്ദത പടർന്നു.
“നീ… നീ എന്തിനാ ജോ അങ്ങനെ നോക്കിയത്? എനിക്ക് പേടി തോന്നി,” വിജി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ജോ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “വിജി… ഞാൻ കണ്ടത് വെറുമൊരു ശരീരമല്ല. പ്രകൃതി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഏറ്റവും വലിയ സൗന്ദര്യമാണ്. എനിക്ക് നിന്നോട് തോന്നുന്ന ഇഷ്ടം വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്. നിന്റെ ആ രൂപം എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്നും ഉണ്ടാകും.”
വിജി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ പ്രണയവും വിശ്വാസവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വെറും ശാരീരികമല്ലെന്നും, അത് പരസ്പരമുള്ള ആരാധനയും സ്നേഹവുമാണെന്നും ആ സംഭാഷണത്തിലൂടെ അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായത്തിന്റെ അതിരുകൾ അവിടെ വീണ്ടും അപ്രസക്തമായി.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ആ വലിയ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദതയും എന്നാൽ അതിലേറെ ഗാഭീര്യവും കൈവന്നു. ദിവസങ്ങൾ ഓരോന്നായി കൊഴിഞ്ഞുപോയി.
