പുറംലോകം കോവിഡിന്റെ ഭീതിയിലും ലോക്ക്ഡൗണിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങളിലും സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ തറവാടിനുള്ളിൽ കാലം അവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം മെല്ലെ ചലിച്ചു.
പ്രത്യേകിച്ച് പുതിയ സംഭവങ്ങളൊന്നും നടന്നില്ലെങ്കിലും അവർക്കിടയിലെ ആത്മബന്ധം ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
രാവിലെ ജോ എഴുന്നേറ്റ് വിജിക്കുള്ള ചായയുമായി മുകളിലേക്ക് ചെല്ലും. അവൾ ഉണർന്നു വരുന്ന ആ നിമിഷം, അലസമായി കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ, ഉറക്കം തൂങ്ങിയ കണ്ണുകൾ… ഇതെല്ലാം ജോയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പരിചിതമായ മനോഹര കാഴ്ചകളായി മാറി.
പകൽ നേരങ്ങളിൽ അവർ ഒരേ ഹാളിൽ ഇരുന്നു സംസാരിക്കും. വിജി അവളുടെ ജോലി സംബന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ ജോ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരിക്കും. ഇടയ്ക്ക് പഴയ പാട്ടുകൾ കേട്ടും, ജനലിലൂടെ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കിയും അവർ മണിക്കൂറുകൾ ചിലവഴിച്ചു. ആ കറുത്ത വസ്ത്രം അണിഞ്ഞു വന്ന രാത്രിയെക്കുറിച്ച് അവർ പിന്നീട് സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിലും, ആ ഓർമ്മ അവരുടെ നോട്ടങ്ങളിൽ എപ്പോഴും തിളങ്ങിനിന്നു.
ഭക്ഷണസമയങ്ങളിൽ ജോ അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വിജി അവനെ പാചകത്തിൽ സഹായിക്കുകയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കുസൃതിയോടെ അവനെ കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. പുറമെ അവർ ശാന്തരായിരുന്നു, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു വൻകടൽ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചാച്ചനും അമ്മയും ഫോണിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ അവർ സാധാരണ പോലെ സംസാരിക്കുമെങ്കിലും, ഫോൺ വെച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അവർ പരസ്പരം നോക്കി അർത്ഥഗർഭമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
