രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രമായ തരംഗങ്ങൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവർക്കിടയിലെ നിഷിദ്ധമായ എല്ലാ അതിരുകളും മാഞ്ഞുപോയി.
ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം കേവലം വൈകാരികതയ്ക്കപ്പുറം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർപ്പണമായി മാറി. വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ പതിഞ്ഞു. ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകേണ്ട ഒന്നാണ് ഈ ബന്ധമെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ വിജിയുടെ തോളിൽ കൈചേർത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോ. ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് വിജിയുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി… എനിക്കിനി നിന്നെ പിരിഞ്ഞു കഴിയാൻ കഴിയില്ല. ലോക്ക്ഡൗൺ തീരാറായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചുവരും. നീ തിരികെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകും. അത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് വയ്യ.”
വിജി അവനെ സങ്കടത്തോടെ നോക്കി. അവൾക്കും ആ വേർപിരിയൽ അസാധ്യമായിരുന്നു. “ജോ… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസം, സമൂഹം, വീട്ടുകാർ… ഇതെല്ലാം നിനക്കറിയാമല്ലോ?”
ജോ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ദൃഢനിശ്ചയവും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി, നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിന്നെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും നേരിടാൻ എനിക്ക് കരുത്തുണ്ട്. നമുക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചുകൂടെ? ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ എന്റെ ഭാര്യയായി, ഈ വീട്ടിൽ എന്നും ഉണ്ടാകണം.”
