ആ രാത്രികളുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവർക്കിടയിൽ കൈമാറപ്പെട്ട സന്ദേശങ്ങൾ വെറും വാക്കുകളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് രണ്ട് ഏകാന്തതകളുടെ സംഗമമായിരുന്നു. ആ ചാറ്റുകളുടെ ഏകദേശ രൂപം താഴെ വിവരിക്കുന്നു:
തുടക്കത്തിൽ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചും നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുമായിരുന്നു ചാറ്റുകൾ. “ജോ എന്ത് ചെയ്യുന്നു? ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?” എന്ന വിജിയുടെ കരുതൽ നിറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് “വിജി ചേച്ചി അവിടെ തിരക്കിലാണോ?” എന്ന ജോയുടെ സ്നേഹാന്വേഷണങ്ങൾ മറുപടിയായി. പതിയെ അത് നീണ്ട രാത്രികളിലെ സംഭാഷണങ്ങളായി മാറി. പ്രണയവും ഏകാന്തതയും വിരഹവുമെല്ലാം അവർക്കിടയിൽ ചർച്ചയായി.
ഒരു രാത്രി, ബാംഗ്ലൂരിലെ തന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ കുളികഴിഞ്ഞ് ഈറൻ മാറുന്നതിനിടയിൽ എടുത്ത ഫോട്ടോകൾ വിജി ജോയ്ക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഭംഗിയുള്ള ചിത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ, അവൾ പോലുമറിയാതെ അവളുടെ അർദ്ധനഗ്നമായ ഒരു ചിത്രം കൂടി പോയി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ജോ അത് കണ്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വിജി: “അയ്യോ ജോ… സോറി. അത് മാറി വന്നതാ. ഒന്ന് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തേക്കണേ. പ്ലീസ്…” (അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു).
ജോ: “സാരമില്ല വിജി… ഞാൻ കണ്ടു. വിജി വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയല്ല, അത് വളരെ മനോഹരമാണ്. ശരിക്കും ഒരു ശില്പം പോലെ.”
വിജി: “ജോ കളിയാക്കാതെ. എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടി തോന്നുന്നു. ഞാൻ അറിയാതെ പറ്റിയതാ.”
ജോ: “പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല. പക്ഷേ വിജിയുടെ ആ രൂപം എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ല. വിജി ശരിക്കും സുന്ദരിയാണ്.”
