ജോ അവളുടെ കൈകളിൽ മുഖമമർത്തി സങ്കടപ്പെട്ടു. അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
വിജി: “നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് ആരുമറിയാതെ വിവാഹം കഴിക്കാം ജോ. അവിടെ നമ്മളെ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യില്ല. നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് അവിടെ ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. നീ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം, അതുവരെ നീ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമെന്ന്.”
ജോ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തലയാട്ടി. “വാക്ക് വിജി… നിനക്കല്ലാതെ ഈ ജീവിതം ഞാൻ ആർക്കും നൽകില്ല.”
വിജി പോയതോടെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചെത്തി. ജോ പഴയതുപോലെ പഠനത്തിലും വീട്ടുകാര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പക്ഷേ പുറമെ ശാന്തനായിരുന്ന ജോയുടെ ഉള്ളിൽ വിജിയുടെ ഓരോ സ്പർശനവും അവൾ നൽകിയ വാക്കും ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
വീണ്ടും അവരുടെ പ്രണയം പഴയതുപോലെ വാട്സാപ്പ് ചാറ്റുകളിലേക്കും വീഡിയോ കോളുകളിലേക്കും ചുരുങ്ങി. പക്ഷേ അന്നത്തെ പോലെയായിരുന്നില്ല അത്. ഇപ്പോൾ അതിൽ ദൃഢമായൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവർ ബാംഗ്ലൂരിലെ തങ്ങളുടെ സ്വപ്നതുല്യമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. വിജി അയക്കുന്ന ഓരോ സന്ദേശവും ജോയ്ക്ക് തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള ദൂരമായിരുന്നു.
നാട്ടുകാർക്കും വീട്ടുകാർക്കും ജോ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ‘കുട്ടി’ തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ പ്രണയിനിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിക്കഴിയുന്ന ഒരു കരുത്തുറ്റ പുരുഷൻ അവനുള്ളിൽ വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജി ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ജോയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ആ സുരക്ഷിത കൂടൊരുക്കാൻ തുടങ്ങി. വിരഹത്തിന്റെ ആ നാളുകൾ അവർക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടി.
