ആ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മനോഹാരിത ആസ്വദിച്ച് അവർ ആ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു.
വിജി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡ്യൂട്ടിക്കായി ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ജോ ഫ്രഷ് ആകാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ജോ, ഞാൻ പോവുകയാണ്. ഫ്രിഡ്ജിൽ ഭക്ഷണമുണ്ട്, ചൂടാക്കി കഴിക്കണം. പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ രാത്രി വരാം.”
ബാത്റൂമിലെ ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കോണും വിജിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഫ്ലാറ്റ് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾ പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വിജിയുടെ അഭാവം അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
നാട്ടിൽ തന്റെ വലിയ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജോയ്ക്ക്, ഈ പുതിയ നഗരത്തിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം ആദ്യമൊന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ ഓരോ മുറിയിലൂടെയും വെറുതെ നടന്നു. അവളുടെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പെർഫ്യൂം കുപ്പികൾ, ലിപ്സ്റ്റിക്, അവളുടെ ഏപ്രൺ… എല്ലാറ്റിലും വിജിയുടെ മണമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ ഒരു ചുരിദാർ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
വിജി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഫ്ലാറ്റ് മുഴുവൻ ജോയുടേത് മാത്രമായി മാറി. അവളുടെ ഓരോ മുറിയിലും പടർന്നുനിൽക്കുന്ന അവളുടെ ഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ ആകാൻക്ഷാഭരിതനാക്കി. അറിയാതെ തന്നെ അവൻ അവളുടെ കിടപ്പറയിലേക്ക് നടന്നു. നാട്ടിലെ തറവാട് വീട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ട വിജിയല്ല, മറിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ ആധുനിക നഗരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സ്വതന്ത്രയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ലോകമായിരുന്നു ആ മുറി.
