പുലർച്ചെ ആറുമണിയോടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങി. ജോ അക്ഷമനായി ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. യൂണിഫോമും ഏപ്രണും ഒക്കെയായി ക്ഷീണിച്ചു വരികയായിരുന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് ജോയെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. എങ്കിലും രാത്രിയിലെ നീണ്ട ഡ്യൂട്ടിയുടെ തളർച്ച അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
വിജി: “ജോ… നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ? നീ എന്തിനാ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കുന്നത്?” അവൾ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് അവനെ ഒന്ന് അമർത്തി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ജോ: “നിനക്കില്ലാത്ത എന്ത് ഉറക്കമാണ് വിജി എനിക്ക്? ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്ത് ഇവിടെയിരിക്കുകയായിരുന്നു.” ജോയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പുതിയ ഗൗരവവും കൗതുകവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിൽ വെച്ച് താൻ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും തിരതല്ലുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ രണ്ടുപേരും അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ജോ അവൾക്കായി തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്ന ചൂട് കാപ്പി നൽകി. അത് കുടിക്കുമ്പോൾ വിജി രാത്രിയിലെ ഹോസ്പിറ്റൽ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. എന്നാൽ ജോയുടെ മനസ്സ് ആ തുകൽപ്പെട്ടിയിലെ വിചിത്രമായ ഉപകരണങ്ങളിലായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ ഉടലിലൂടെ ആവേശത്തോടെ പടരുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിജി: “എന്താ ജോ… നീ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഞാൻ കുളിക്കാതെ വന്നതുകൊണ്ടാണോ?” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ജോ: “ഒന്നുമില്ല വിജി… നീ വല്ലാത്തൊരു വിസ്മയമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും നിന്നെ എനിക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമാവുകയാണ്.”
കാപ്പി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിജിക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണം തോന്നി. “ജോ… എനിക്ക് വല്ലാതെ ഉറക്കം വരുന്നു. ഞാൻ ഒന്ന് കിടക്കട്ടെ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
