ആ നിമിഷം ആ ബാത്റൂമിലെ വായുവിന് പോലും കനമേറി. തന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളുടെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിനിൽക്കെ, വിജി യാദൃച്ഛികമായി വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ജോയുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം അവൾ മരവിച്ചുപോയി. രതിമൂർച്ഛയുടെ വക്കിലായിരുന്ന അവളുടെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് തണുത്തു. പരിഭ്രമവും ലജ്ജയും കലർന്ന ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അവൾ വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിവലിച്ചിട്ടു.
ജോ ഭയന്നുപോയി. തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൻ വിറയലോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. മുറിയിലേക്ക് വന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ജോ: “വിജി… വിജി… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ… എനിക്ക് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പൊയ്ക്കോളാം.” (അവൻ തല താഴ്ത്തി ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു).
വിജി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കിതപ്പ് മാറിയിരുന്നില്ല. കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ ജോയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.
വിജി: “ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്കൂ ജോ. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?”
ജോ പേടിയോടെ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. വിജി അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. അവളുടെ സ്പർശനത്തിന് അപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ചൂടായിരുന്നു.
വിജി: “നീ കണ്ടത് ഒരു സത്യമാണ് ജോ. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഏകാന്തതയും അവളുടെ ആവശ്യങ്ങളും. ഇതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, നീ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയത് എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. നിനക്ക് എന്നോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
ജോ: “എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു വിജി. വിജി എന്നെ എങ്ങനെ കാണുമെന്ന് ഓർത്ത്…”
വിജി: (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി) “നീ എന്നെ ഒരു ഡോക്ടറായും ചേച്ചിയായും മാത്രമാണോ കാണുന്നത് ജോ? നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ആഗ്രഹം എനിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല എന്ന് കരുതിയോ? ഈ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട വീട്ടിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ളപ്പോൾ, നീ എന്തിനാണ് നിന്റെ വികാരങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടിയിടുന്നത്?”
