ലോക്ക്ഡൗൺ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ ഇളവുകൾ വന്നുതുടങ്ങിയതോടെ, വിജിയുടെ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള സമയമായി. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വേർപിരിയലിന്റെ കനം തൂങ്ങിനിന്നു. എന്നാൽ ആ സങ്കടത്തിനിടയിലും അവർക്കിടയിൽ രഹസ്യമായൊരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള രാത്രിയിൽ, അവർ അവസാനമായി ആ മുറിയിൽ ഒത്തുകൂടി. വിജിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരഹത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വാക്കുകളിൽ ഒരു നിശ്ചയദാർഢ്യം നിഴലിച്ചു.
വിജി: “ജോ, ഞാൻ നാളെ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ ഇതൊരു വേർപിരിയലല്ല. നാട്ടിൽ വെച്ച് നമ്മൾ ഈ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. നിന്റെ പഠനം കഴിയട്ടെ. ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ എല്ലാം റെഡിയാക്കാം. നിനക്ക് അവിടെ ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരും.”
ജോ അവളുടെ കൈകളിൽ മുഖമമർത്തി സങ്കടപ്പെട്ടു. അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
വിജി: “നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് ആരുമറിയാതെ വിവാഹം കഴിക്കാം ജോ. അവിടെ നമ്മളെ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യില്ല. നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് അവിടെ ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. നീ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം, അതുവരെ നീ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമെന്ന്.”
ജോ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തലയാട്ടി. “വാക്ക് വിജി… നിനക്കല്ലാതെ ഈ ജീവിതം ഞാൻ ആർക്കും നൽകില്ല.”
വിജി പോയതോടെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചെത്തി. ജോ പഴയതുപോലെ പഠനത്തിലും വീട്ടുകാര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പക്ഷേ പുറമെ ശാന്തനായിരുന്ന ജോയുടെ ഉള്ളിൽ വിജിയുടെ ഓരോ സ്പർശനവും അവൾ നൽകിയ വാക്കും ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
