തന്റെ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ഓരോന്നിലും വിജിയുടെ ഗന്ധം തിരഞ്ഞു. പഴയതുപോലെ തറവാടിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ക്വാറന്റൈൻ കാലത്തെ ആ രഹസ്യ നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന ദിവസം അമ്മ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ചാച്ചൻ കൈയ്യിൽ കുറച്ച് പണം വെച്ച് നൽകി. അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു.
ട്രെയിൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലിരുന്ന് അവൻ വിജിക്ക് സന്ദേശമയച്ചു: “ഞാൻ വരികയാണ് വിജി… ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ വിട്ടുപോകാത്ത വിധം. നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക്…”
മറുപടിയായി വിജി ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം അയച്ചു: “നിനക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു ജോ. ഈ നഗരം ഇനി നമ്മുടേതാണ്.”
ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ തിരക്കുകളിലേക്ക് ജോ വന്നിറങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ഒരേയൊരു മുഖമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് കൈവീശിക്കാണിക്കുന്ന വിജിയെ അവൻ കണ്ടു.
നാട്ടിൽ കണ്ട ആ മലയാളിത്തനിമയുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല അവൾ ഇപ്പോൾ.
മുട്ടിന് താഴെ വരെ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്റ്റൈലിഷ് വൺപീസ് ഡ്രസ്സും, അഴിച്ചിട്ട മുടിയും, കണ്ണിന് ഇണങ്ങുന്ന കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച വിജി ഒരു യഥാർത്ഥ ബാംഗ്ലൂർ ഡോക്ടറെപ്പോലെ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. അവളുടെ ആ പുതിയ ലുക്ക് കണ്ട് ജോ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു നിന്നുപോയി.
അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ വിജി, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മറന്ന് അവനെ ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. മാസങ്ങളായുള്ള വിരഹത്തിന്റെ ചൂട് ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
