അവൻ നൽകുന്ന ഈ കരുതൽ വിജിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ പതിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ആരിൽ നിന്നും ലഭിക്കാത്ത സുരക്ഷിതബോധം അവനിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നത് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അറിഞ്ഞു. താൻ ഇതുവരെ കണ്ടിരുന്ന ഡിഗ്രിക്കാരൻ പയ്യനല്ല ജോ എന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി.
വിജി: (തമാശ കലർത്തി) “നീ ഇത്രയ്ക്ക് മുതിർന്നോ ജോ? നിന്റെ ഈ ഗൗരവം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം തോന്നുന്നു. എവിടെപ്പോയി ആ പഴയ കുട്ടി?”
ജോ: “കാലം മാറില്ലേ വിജി? ചില കാഴ്ചകളും ചില അടുപ്പങ്ങളും നമ്മളെ വേഗത്തിൽ വളർത്തും. വിജിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ സങ്കടം മായ്ക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ, ഞാൻ ഏത് അതിരും ലംഘിക്കാൻ തയ്യാറാണ്.”
ജോയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിജി ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി. നിഷിദ്ധമായ ഒന്നിലേക്ക് തങ്ങൾ നടന്നു കയറുന്നുണ്ടോ എന്നവൾ ശങ്കിച്ചു. പക്ഷേ, മുറിവേറ്റ അവളുടെ മനസ്സിന് ആ വാക്കുകൾ ഒരു ഔഷധമായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ വാതിലിന് അപ്പുറത്തെ ഭിത്തിയിൽ ചാരിയിരുന്നു. ജോയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് ചിരിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് വിജി അവനെ കളിയാക്കി. പക്ഷേ ഓരോ തമാശയ്ക്കും ഒടുവിൽ ജോ നൽകുന്ന മറുപടികളിൽ അവൾ പ്രണയത്തിന്റെ വശ്യമായ ഗന്ധം അനുഭവിച്ചു. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സംഭാഷണം നിലച്ചു. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ കാര്യം ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു.
വിജി: “ജോ… നീ എന്തിനാ എനിക്ക് ഇത്രയധികം കരുതൽ നൽകുന്നത്?”
ജോ: (താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ) “കാരണം, വിജിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഞാൻ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. വിജിക്കും അങ്ങനെ തോന്നിത്തുടങ്ങിയില്ലേ?”
ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ വിജിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
