അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആ നിശബ്ദമായ വാതിൽ തുറന്നാൽ താൻ എത്തുന്നത് ജോയുടെ നെഞ്ചിലേക്കാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ശൂന്യത നികത്താൻ വന്ന പുരുഷൻ ജോ ആണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായവും നിയമങ്ങളും തടസ്സമാകാത്ത ഒരു ലോകത്തേക്ക് തങ്ങൾ പ്രവേശിക്കുകയാണെന്ന് ആ രാത്രിയുടെ യാമത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മൗനമായി സമ്മതിച്ചു.
ആ രാത്രിയുടെ യാമങ്ങൾ പിന്നിടുന്തോറും ആ ഇടനാഴിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് കനം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അടഞ്ഞ വാതിലിനിപ്പുറം ജോയും അപ്പുറം വിജിയും ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവർക്കിടയിൽ വെറും ഒരു തടിവാതിലല്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളായി സമൂഹം തീർത്ത വലിയൊരു മതിലായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. എങ്കിലും, ആ മതിലുകളെല്ലാം ആ സംഭാഷണത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഉരുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വിജി: (തളർന്ന സ്വരത്തിൽ) “ജോ… നമുക്കിടയിലെ ഈ ദൂരം വെറും ഈ വാതിലിന്റേതാണോ? അതോ നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ആ പത്തു വർഷത്തിന്റേതാണോ? ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി തോന്നുന്നു… ഇതൊരു തെറ്റാണോ എന്ന്.”
ജോ: “തെറ്റും ശരിയും തീരുമാനിക്കുന്നത് നമ്മളല്ലേ വിജി? ലോകം എന്ത് കരുതും എന്നാലോചിച്ച് സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ തളച്ചിടുന്നത് എന്തിനാണ്? എന്നെ സംബന്ധിച്ച്, ഈ ലോകത്ത് ഇപ്പോൾ ഈ വാതിലിനപ്പുറമുള്ള നിന്റെ ശ്വാസം മാത്രമാണ് സത്യം.”
ജോയുടെ വാക്കുകൾ വിജിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ തന്റെ കൈപ്പത്തി ആ വാതിലിന്മേൽ അമർത്തി വെച്ചു. അപ്പുറത്ത്, അവളുടെ കൈ ഇരിക്കുന്ന അതേ ഭാഗത്ത് ജോയും തന്റെ കൈ വെച്ചു. മരത്തിന്റെ തണുപ്പിനപ്പുറം അവർ പരസ്പരം ആ ചൂട് അറിഞ്ഞു.
