ലവ് ബൈറ്റ് 3 [കാവൽക്കാരൻ] 384

ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് ലക്ഷ്മി അങ്ങനെ കിടന്നു. ആ മുറിക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു.

അവസാനം ലക്ഷ്മി വാ തുറന്നു. പക്ഷേ, അനു ചോദിച്ചതിനുള്ള ഉത്തരമായിരുന്നില്ല ആ അധരങ്ങളിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നത്. മറിച്ച് തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായ മറ്റൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു.

“നീ ഇന്ന് ആ കുട്ടിയെ വേദനിപ്പിച്ചോ?”

ലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു അമ്മയുടെ ശാസനയും ഗൗരവവുമുണ്ടായിരുന്നു.

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അനു ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവളുടെ ശരീരമൊന്ന് പിടയുന്നത് ലക്ഷ്മി അറിഞ്ഞു. താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് കയ്യോടെ പിടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ജാള്യതയിൽ അനു വല്ലാതെ പരുങ്ങി.

അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം, കുറുമ്പ് കാണിച്ച് അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും അടി കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പായ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ അവൾ ലക്ഷ്മിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു.

“സോ… സോറി അമ്മേ… ഞാൻ… ഞാൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്തതല്ല…”

അനുവിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

ലക്ഷ്മി അവളുടെ പുറത്ത് പതുക്കെ തടവി.

അനു ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചു

“എനിക്കറിയില്ല അമ്മ … അവന്റെ ഒപ്പം നിൽക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന ആ രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം… അതെനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.”

അവൾ മുഖമുയർത്തി ലക്ഷ്മിയെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിസ്സഹായാവസ്ഥയുണ്ടായിരുന്നു.