“അഭി… ദേ ഇവിടെ നോക്കിയേ…”
ഗിരിയേട്ടൻ തറയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
ഞാനും അജുവും അങ്ങോട്ട് നോക്കി. വെളുത്ത ടൈൽസ് വിരിച്ച തറയിൽ, ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിലായി… അതാ ചോരത്തുള്ളികൾ!
ഒന്നോ രണ്ടോ തുള്ളിയല്ല, ആരോ പരിക്കേറ്റ് നടന്നുപോയതുപോലെ കൃത്യമായ അകലത്തിൽ കുറേ ചോരത്തുള്ളികൾ അവിടെ വീണുകിടക്കുന്നുണ്ട്. അത് അല്പം ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ആ ചോരത്തുള്ളികളിലേക്ക് തന്നെ കുറച്ചു നേരം നോക്കിനിന്ന ശേഷം ഞാൻ വേഗം കാഷ് കൗണ്ടറിന് താഴെയുള്ള സിസിടിവി ഡിവിആർ ഓൺ ചെയ്തു.
മോണിറ്ററിൽ പഴയ റെക്കോർഡിങ് പ്ലേബാക്ക് എടുത്തു നോക്കി.
സമയം കൃത്യം പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. വീഡിയോയിൽ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഷട്ടർ പെട്ടെന്ന് മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വരുന്നത് കണ്ടു! ആരെങ്കിലും പിടിച്ചുയർത്തുന്നതാണോ അതോ തനിയെ ഉയരുന്നതാണോ എന്ന് വ്യക്തമല്ല. അതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും എന്തോ ഒന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുന്നത് വീഡിയോയിൽ പതിഞ്ഞു… പക്ഷേ അതെന്താണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ മോണിറ്ററിലെ സ്ക്രീൻ പ്ലിങ് എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓഫായി! ‘നോ സിഗ്നൽ’ എന്ന് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു.
“മൈര്…” ഞാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ടേബിളിൽ ഒരടി അടിച്ചുപോയി….. ആ സമയം തന്നെ സിഗ്നൽ പോയത് യാദൃശ്ചികമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.
കൂടുതൽ നേരം ഇനി അവിടെ അങ്ങനെ നിന്നിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത ഒരു പകപ്പ് അവിടെയുള്ള ബാക്കി രണ്ടുപേരുടെ മുഖത്തുമുണ്ടായിരുന്നു.
