പക്ഷേ… മറുവശത്തുകൂടെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് അറിയാതെ അവളെ ന്യായീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവളൊരു ഡോക്ടറല്ലേ…
ഈ വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്രത്തോളം ടെൻഷൻ അവൾക്ക് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നുണ്ടാകും? രാവിലെ മുതൽ നിർത്താതെയുള്ള ഡ്യൂട്ടി, രോഗികളുടെ തിരക്ക്, ചിലപ്പോൾ വല്ല സീരിയസ് കേസും അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് ആകെ സ്ട്രെസ്സ് അടിച്ച് മൂഡ് ഓഫ് ആയിട്ടാകും അവൾ കാന്റീനിലേക്ക് വന്നത്. ആ ഒരു ദേഷ്യത്തിലും വിശപ്പിലും മുന്നിൽ കിട്ടിയ ഭക്ഷണത്തോട് അവൾ വെറുതെ ചൂടായതാകും. അല്ലാതെ മനപ്പൂർവ്വം ആ പാവം മനുഷ്യനെ ഉപദ്രവിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്തതാവില്ല. അവളുടെ മൂഡ് ഒട്ടും ശരിയല്ലായിരുന്നു, അത്രമാത്രം!
പിന്നെ ഞാൻ തൊട്ടപ്പോൾ എന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി എന്നെ നോക്കിയ ആ തീ പാറുന്ന നോട്ടം… അതും ആ ദേഷ്യത്തിന്റെ ഫ്ലോയിൽ അവളറിയാതെ നോക്കിയതാകും. അത്രയും ടെൻഷനിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും ഇടപെട്ടാൽ ആർക്കായാലും പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരും. അല്ലാതെ അവൾക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടായിട്ടാവില്ലല്ലോ.
എന്റെ കൈ വിട്ടതും അവൾ പഴയപോലെ ശാന്തയായല്ലോ.
ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ച്, അവൾ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും എന്റെ മനസ്സ് അവൾക്ക് വേണ്ടി ഇങ്ങനെ ഒഴിവുകഴിവുകൾ കണ്ടുപിടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പ്രണയം മനുഷ്യനെ ശരിക്കും അന്ധനാക്കുമെന്ന് പറയുന്നത് എത്ര ശരിയാണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തോന്നിപ്പോയി!
എന്തായാലും ആ കാന്റീൻ സീനും അവളുടെ ആ ഭീകരരൂപവുമൊക്കെ ഞാൻ തൽക്കാലത്തേക്ക് മനസ്സിൽ നിന്നൊന്ന് മാറ്റി നിർത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.
