നിമ്മി പേടിയോടെ എന്നെ നോക്കി. തൻസീനയുടെ ക്രൂരതയേക്കാൾ ഭീകരമാണ് ആൻസിക്ക് ദേഷ്യം വന്നാൽ.
ആ ആപത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ വന്നു നിന്നു. നിമ്മി വേഗം പരിഭ്രാന്തയായി അവളുടെ ആ പച്ച നൈറ്റി വാരി വലിച്ചിട്ടു. ആകെ വിയർത്തു കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്തും ശരീരത്തിലും ഞങ്ങളുടെ ആവേശത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. “പവി, വേഗം കട്ടിലിനടിയിൽ കയറൂ!” അവൾ ശബ്ദമില്ലാതെ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഞാൻ വേഗം താഴേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറി ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ചു കിടന്നു. പുറത്ത് ആൻസിയുടെ തല്ല് കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഒടുവിൽ നിമ്മി വാതിൽ തുറന്നു.
“എന്താ ആൻസി… മനുഷ്യനെ ഒന്ന് ഉറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കില്ലേ?” നിമ്മി വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആൻസി അകത്തേക്ക് തള്ളിക്കയറി വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു, വോഡ്കയുടെ ലഹരി ഇപ്പോഴും വിട്ടുപോയിട്ടില്ല. “നീ എന്തിനാടി വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തത്? നിന്റെ മുഖമെന്താ ഇങ്ങനെ വിയർത്തിരിക്കുന്നത്?” ആൻസി മുറിയിലാകെ കണ്ണോടിച്ചു. അവളുടെ നോട്ടം കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് നീങ്ങുമോ എന്ന് പേടിച്ച് എന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. അവൾ പതുക്കെ നിമ്മിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നീ അവനെ ഇങ്ങോട്ട് മാറ്റിയല്ലേ? തൻസീന അറിയാതെ നീ അവനെ സുഖിപ്പിക്കുകയാണോ?” ആൻസിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് നിമ്മി പതറിപ്പോയി.
പെട്ടെന്ന് ആൻസി ബെഡിൽ ഇരുന്ന നിമ്മിയുടെ നൈറ്റി കയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ പറ്റിയിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ വേഴ്ചയുടെ ഗന്ധവും നനവും കണ്ടപ്പോൾ ആൻസിയുടെ മുഖം വല്ലാതെ മാറി. അവൾ നിമ്മിയുടെ നൈറ്റിയുടെ കോളറിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. “നീ എന്നെ പറ്റിക്കില്ലടി… ഈ നൈറ്റിയിലെ മണം എനിക്കറിയാം. ആ നായ ഇവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ട്!” ആൻസി ആഞ്ഞു വിളിച്ചു. അവൾ ഓരോ മൂലയും തട്ടി നോക്കാൻ തുടങ്ങി. കട്ടിലിന് തൊട്ടടുത്തേക്ക് അവളുടെ കാലുകൾ വന്നു നിന്നപ്പോൾ, എന്റെ അവസാന നിമിഷമാണെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ആ നിമിഷം പുറത്ത് ലിവിംഗ് റൂമിൽ നിന്നും തൻസീനയുടെ അലർച്ച കേട്ടു. “ആൻസി… ഇങ്ങോട്ട് വാ… ഇവിടെ നോക്ക്!” അതുകേട്ടതും ആൻസി മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഓടി. നിമ്മി തളർന്നു ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു.
ദയവായി നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിക്കുമല്ലോ…. കുറവുകൾ തിരുത്തി അടുത്ത ലക്കം ഉടൻ വരുന്നതാണ്
കൊള്ളാം