ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. “നിമ്മി… നിമ്മി…” ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മരണതുല്യമായ വേദനയായിരുന്നു.
ഞാൻ എന്റെ നനഞ്ഞ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം തുടച്ചു കൊടുത്തു. “പവി… നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടണം… അവർ തിരിച്ചു വന്നാൽ നമ്മളെ കൊല്ലും,” അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവളെ സാവധാനം പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
ഞങ്ങൾ പരസ്പരം താങ്ങായി ആ ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രത നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഇത്രയും നേരം അനുഭവിച്ച പീഡനങ്ങളേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ആ ബന്ധം. ഞാൻ അവളുടെ നീർവീർത്ത പൂറിലേക്ക് നോക്കി.
ആ മുളകിന്റെ അംശം ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ പതുക്കെ അവിടെ ഊതിക്കൊടുത്തു. “വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. “നിന്റെ സാമീപ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ വേദനയൊന്നും ഒന്നുമല്ല പവി,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
ഞാൻ അവളുടെ നഗ്നമായ തോളുകളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. ആ നിമിഷം കാമത്തേക്കാൾ ഉപരി അവളോടുള്ള പ്രണയമാണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞത്. വിയർപ്പിന്റെയും മുളകിന്റെയും ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.
“പവി, അവർ വരാൻ അധികം സമയമില്ല. നമുക്ക് ആ അടുക്കളയിലെ ജനാല വഴി പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റും,” നിമ്മി പറഞ്ഞു.
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ എന്റെ ചിതറിക്കിടന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ വേഗം ധരിച്ചു. നിമ്മി തന്റെ കീറിയ നൈറ്റിക്ക് പകരം അവിടെ ഇരുന്ന ഒരു തോർത്ത് എടുത്തു ചുറ്റി. ഞങ്ങൾ അടുക്കളയിലെ ജനാലയുടെ അഴികൾ പരിശോധിച്ചു. അതിൽ ഒന്ന് ഇളകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
