മധുര പതിനെട്ടിൽ ആയിഷ 2 [ഗില്ലി ബാല] 146

​”ശരിയെടി… ഇനി ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കില്ല. നീ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്ക്,” അവൻ അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു. ഐഷുവിന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരി പതുക്കെ വിരിഞ്ഞു.

ഐഷുവിന്റെ ആ സങ്കടം മാറിയതോടെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ പഴയ കുറുമ്പത്തി ഇരട്ടി ശക്തിയോടെ പുറത്തുവന്നു. കട്ടിലിലിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഫൈസിയുടെ അടുത്തേക്ക് അവൾ മെല്ലെ ചെന്നു.

​”എനിക്ക് വിശപ്പില്ല കാക്കു…” ചുണ്ട് പിളർത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.

​”ഇപ്പൊ തന്നെയല്ലേ കരഞ്ഞു തീർത്തത്? എന്നിട്ടാണോ വിശപ്പില്ലെന്ന് പറയുന്നത്? മര്യാദയ്ക്ക് വന്ന് കഴിക്ക് ഐഷു,” ഫൈസി പ്ലേറ്റ് തുറന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​”അതല്ല… എനിക്ക് തനിയെ കഴിക്കാൻ ഒരു സുഖമില്ല. കാക്കു എനിക്ക് വാരിത്തന്നാലേ ഞാൻ കഴിക്കൂ,” അവൾ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ വാശി പിടിച്ചു.

​ഫൈസി ഒന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ചു. “ഡീ… നിനക്ക് വയസ്സ് പത്തൊൻപതാകാൻ പോകുന്നു. ഇത്ര വലിയ പെണ്ണായിട്ടും നിനക്ക് വാരിത്തരണമെന്നോ? കൈക്ക് വല്ല ഉളുക്കുമുണ്ടോ? മര്യാദയ്ക്ക് ഇരുന്നു കഴിക്ക്.”

​”കൈക്ക് ഉളുക്കൊന്നുമില്ല, പക്ഷെ മനസ്സിന് ഒരു ഉളുക്കുണ്ട്. മൂന്ന് ദിവസം എന്നെ പട്ടിണിക്കിട്ടതിന് കാക്കു എനിക്ക് വാരിത്തന്നേ പറ്റൂ. ഇതിപ്പോ പിടിയാന വന്നാലും ശരി, ഞാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ തീരുമാനിച്ചതാ!” കൈകൾ നെഞ്ചിന് കുറുകെ കെട്ടി അവൾ ഇരുന്നു.

​അവളുടെ പിടിവാശിക്ക് മുന്നിൽ ലോകത്തെ ഏത് കൊമ്പനും തോറ്റുപോടുമെന്ന് ഫൈസിക്ക് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ചോറിൽ നിന്നും ഒരു ഉരുള എടുത്തു. “ശരി… വാ തുറക്ക്. ഇങ്ങോട്ട് അടുത്തിരിക്ക്.”