മധുര പതിനെട്ടിൽ ആയിഷ 4 [ഗില്ലി ബാല] [End of banglour days] 35

​”കാക്കു… എനിക്ക് നിന്നെ വലിയൊരു ഉപദ്രവമായല്ലേ ഈ മൂന്ന് ദിവസം?” അവൾ ഇടയ്ക്ക് ചോദിക്കും.

​”എടി പോട്ടി… സുഖം പങ്കുവെക്കാൻ മാത്രമല്ലല്ലോ പ്രണയം. നിന്റെ ഈ വേദനയിലും കൂടെ നിൽക്കുമ്പോഴല്ലേ എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കൂടുന്നത്,” ഫൈസി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് പറയും.

ആ മൂന്ന് ദിവസങ്ങളിൽ അവർ അധികം സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു. പുറത്തെ ലോകത്തെക്കുറിച്ചോ ബാൽക്കണിയിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചോ അവർ വ്യാകുലപ്പെട്ടില്ല.
​അങ്ങനെ ക്വാറന്റൈനിലെ പതിനാലാം ദിവസം സമാഗതമായി. ആ മുറിക്കുള്ളിലെ അവരുടെ വാസം അവസാനിക്കാൻ മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം ബാക്കി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവർക്ക് പുറത്തിറങ്ങാം, നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കാം.

ലഗേജുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഐഷു. പ്രിയപ്പെട്ട ഇടം വിട്ടുപോകുന്നതിന്റെ ഒരു വിഷമം ഇരുവരുടെയും മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
​പെട്ടെന്നാണ് ഫൈസിയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. സ്ക്രീനിൽ ‘ഇളയമ്മ’ എന്ന പേര് തെളിഞ്ഞു. കഥയുടെ തുടക്കത്തിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ ഫൈസിയുടെ ഉപ്പയുടെ അനിയത്തിയാണ് അവർ.

ആ ഫോൺ സ്ഥിരമായത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ ഫോൺ കോൾ ഫൈസിക്ക് ഒരു ആശങ്കയും നൽകിയില്ല.

​”ഇതാ ഇളയമ്മ വിളിക്കുന്നു… നമ്മുടെ റിലീസ് ഓർഡർ വന്നോ എന്ന് തിരക്കാനായിരിക്കും,”

ഫൈസി ഫോണിലേക്ക് നോക്കി ഐഷുവിനോട് പറഞ്ഞു.
​ഐഷു ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. ആ ഫോൺ കോളോടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു വലിയ അധ്യായം അവസാനിക്കുകയാണെന്നും പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് അവർ കാലെടുത്ത് വെക്കാൻ പോകുകയാണെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​ഫൈസി ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് കാതിലേക്ക് വെച്ചു.