തന്റെ കയ്യിലുള്ള ആ രഹസ്യ ഫോട്ടോ ഒരു തരം ആയുധമായി തന്റെ പക്കൽ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ അവൻ പന്തുമായി മൈതാനത്ത് കളം നിറഞ്ഞു.
ഐഷു തനിയെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടതും, അല്പം അകലെ നിന്നിരുന്ന ഒരു പയ്യൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
അജുവിന്റെ കൂട്ടുകാരിൽ ഒരാളായ ‘ഷാനി’ ആയിരുന്നു അത്. നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പഞ്ചാരക്കാരൻ.
ഐഷുവിന്റെ ആ ഗ്രേ ബനിയൻ ധരിച്ചുള്ള രൂപം കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ അവൻ അവിടെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ ഐഷുവിന്റെ അടുത്തുള്ള സിമന്റ് ബെഞ്ചിന്റെ ഒരറ്റത്ത് വന്നിരുന്നു. ഐഷു ഫോണിൽ നിന്നും തലയുയർത്തി അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.
”എന്താ… അജുവിന്റെ കളി എങ്ങനെയുണ്ട്?
അവൻ നമ്മുടെ ടീമിലെ മെയിൻ ഐറ്റമാ,”
ഷാനി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരം തുടങ്ങി.
”ഉം… നന്നായി കളിക്കുന്നുണ്ട്,” ഐഷു ചുരുക്കത്തിൽ മറുപടി നൽകി വീണ്ടും ഫോണിലേക്ക് നോക്കി.
”അജു പറഞ്ഞു നീ ബാംഗ്ലൂരിലാണെന്ന്… അവിടെയാണോ സെറ്റിൽഡ്?” ഷാനി വിടാതെ ചോദിച്ചു.
”ഏയ് അല്ല… ഞാൻ നാട്ടിൽ തന്നെയാണ്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസമായി ബാംഗ്ലൂരിൽ ആയിരുന്നു, ഇപ്പൊ തിരിച്ചു വന്നതാണ്,” ഐഷു തിരുത്തി.
ഷാനി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ കൊതിയോടെ നോക്കി നിന്നു. “ആണോ? എന്നാൽ പിന്നെ ഇനി നാട്ടിൽ ഉണ്ടാവുമല്ലോ? ബാംഗ്ലൂർ ഡ്രസ്സിങ് ഒക്കെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി അവിടെത്തന്നെ ആണെന്ന്. ഈ ബനിയൻ നിനക്ക് നല്ല ചേർച്ചയുണ്ട് കേട്ടോ. നാട്ടിലെ കുട്ടികളൊന്നും ഇങ്ങനത്തെ ഡ്രസ്സ് അധികം ഇടാറില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ നീ ഈ ഗ്രൗണ്ടിലെ കളി കാണാൻ വന്നപ്പോ മുതൽ മറ്റാരും കളി ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.”
