സൗമ്യ: “മാളു, നിന്റെ ആ പഴയ സ്വഭാവം നീ പാടെ കളയരുത്. വസ്ത്രം മാറുന്നതുപോലെ മാറ്റാനുള്ളതല്ലല്ലോ നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വം. നീ ഒന്ന് സ്വയം സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങൂ. അപ്പോൾ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേ ഈ വിനോദ് സാറൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നുള്ളൂ.”
മാളവിക: “സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ പോലും മറന്നു പോയി സൗമ്യേ… കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ പഴയ ആ മാളവികയെ തിരയാറുണ്ട് ഞാൻ. പക്ഷേ കാണുന്നത് ഒരു പാവയെപ്പോലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന ഈ അധ്യാപികയെ മാത്രമാണ്.”
സൗമ്യ ടീച്ചർ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി തലയിൽ കൈവെച്ചു.
സൗമ്യ: “എന്റെ മാളൂ, സമയം അഞ്ചരയായി! അഞ്ചു മണിക്ക് വരേണ്ട ബസ്സാണ്. ഇതിപ്പോ വരാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഇനി വരും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. നമ്മൾ എന്തു ചെയ്യും?”
മാളവിക: “അതാ എനിക്കും പേടി. ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കണോ അതോ ജംഗ്ഷൻ വരെ നടക്കണോ? ഇനി ഓട്ടോ പോലും കിട്ടാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. രാഹുൽ ഇപ്പൊ വിളിക്കുന്ന സമയമാണ്. വീട്ടിലെത്തിയില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞാൽ അവൻ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു തുടങ്ങും. അവന് എന്നെ ഒട്ടും വിശ്വാസമില്ലാത്ത പോലെയാണ് പെരുമാറ്റം.”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും സങ്കടം നിറഞ്ഞു. താൻ പഴയതുപോലെ ആക്ടീവ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു ലിഫ്റ്റ് ചോദിക്കാനോ മറ്റോ മടിക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് അവൾ ഓർത്തു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തിനേയും ഭയമാണ്.
സൗമ്യ: “നീ പേടിക്കാതെ. നമുക്ക് പതുക്കെ നടക്കാം. ജംഗ്ഷനിൽ എത്തിയാൽ വല്ല ടാക്സിയോ ഓട്ടോയോ കിട്ടാതിരിക്കില്ല. വാ, നേരം വൈകിയാൽ പിന്നെ നടക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടാവും.”
ഒരു ഉഴപ്പൻ കോളേജ് സ്റ്റുഡന്റ് വന്നാൽ പൊളിക്കും.. 🔥🔥
bro വളരെ നന്നായിരിക്കുന്നു.husband അറിയാതെ വൈഫ് കട്ട് തിന്നൽ തുടങ്ങട്ടെ.. വിദേശത്ത് നിന്ന് husband varumbol കള്ളക്കളി ഒളിഞ്ഞു ഇരുന്നു പിടിക്കണം,
അടുത്ത ഭാഗം വൈകാതെ തന്നെ തരണം
കൊള്ളാം എല്ലാം പയ്യെ കൊതിപ്പിച്ച് മതി
wow kollam nice start idhe rethiyil maintain cheyth kondupoyal mathi…. pakshe late akaruthe enn mathram