സ്റ്റാഫ് റൂമിന് പുറത്തെ വരാന്തയിൽ വിനോദ് സാർ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക വരുന്നത് കണ്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ അദ്ദേഹത്തിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.വിനോദ് സാർ: “മാളവിക… ഇന്ന് വരാൻ വൈകിയല്ലോ? രാവിലെ തന്നെ വല്ലാതെ തളർന്നല്ലോ നീ.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ കരുതലിൽ മാളവികയുടെ സങ്കടം കുറച്ചൊന്ന് കുറഞ്ഞു.
മാളവിക: “ബസ്സിലെ തിരക്കാണ് സാർ എല്ലാം നശിപ്പിച്ചത്. ആ തിരക്കിൽപ്പെട്ട് ശ്വാസം മുട്ടിപ്പോയി.”
വിനോദ് സാർ: “എന്തിനാ മാളവിക നീ ഇപ്പോഴും ഈ ബസ്സിനെ ആശ്രയിക്കുന്നത്? നിനക്ക് ഡ്രൈവിംഗ് അറിയില്ലേ?”
മാളവിക: “അറിയാം സാർ. എനിക്ക് ടു വീലറും ഫോർ വീലറും ഒക്കെ ഓടിക്കാൻ ലൈസൻസ് ഉള്ളതാണ്.”
വിനോദ് സാർ: “എന്നാപ്പിന്നെ ടീച്ചർക്ക് ഒരു സ്കൂട്ടിയോ കാറോ വാങ്ങിക്കൂടേ? സ്വന്തമായി ഒരു വണ്ടി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒഴിവാക്കാമല്ലോ. രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞാൽ അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ തന്നെ വാങ്ങിത്തരില്ലേ?”
രാഹുലിന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖം വീണ്ടും മങ്ങി. വിനോദ് സാർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
മാളവിക: “രാഹുൽ വാങ്ങിത്തരുമായിരിക്കും സാർ… പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തകൾ വേറെയാണ്. വിദേശത്തിരുന്ന് ഇതൊന്നും അദ്ദേഹം അറിയുന്നില്ലല്ലോ. രാവിലെ വിളിച്ചപ്പോൾ പോലും എന്നെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നിയില്ല.”
വിനോദ് സാർ അവളുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങി നിന്നു. ആ സാമീപ്യം മാളവികയ്ക്ക് ഒരു സുരക്ഷിതത്വം നൽകി.
വിനോദ് സാർ: “നീ വിഷമിക്കണ്ട. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. ഒരു വണ്ടി ഉണ്ടെങ്കിൽ നിനക്ക് എത്രയോ സൗകര്യമായിരിക്കും. ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ അന്തസ്സായി സ്കൂളിൽ വരാം. നീ രാഹുലിനോട് സീരിയസ് ആയി ഒന്ന് സംസാരിച്ചു നോക്ക്.”
മാളവിക സാറിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
