മൂന്ന് പേരും ചേർന്ന് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടന്നു. മാളവിക തന്റെ സീറ്റിൽ വന്നിരുന്ന് ആഞ്ഞു ശ്വാസം വിട്ടു. അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ദീപക്കും ശ്യാമും നടത്തിയ ആ കുസൃതികളിലായിരുന്നു. തന്റെ നഗ്നമായ വയറിലും മാറിടത്തിലും അവരുടെ നോട്ടം പതിഞ്ഞതും, ആ കൈമുട്ട് അമർന്നതും ഓർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിറയൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
അപ്പുറത്തിരുന്ന വിനോദ് സാർ പതുക്കെ കസേര നീക്കി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
വിനോദ് സാർ: “ക്ലാസ്സ് എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ടീച്ചർ? ആദ്യമായിട്ടല്ലേ ആ ഡിവിഷനിൽ പോകുന്നത്? അവർ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചോ?”
മാളവിക ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവളുടെ മെറൂൺ സാരിയുടെ തലപ്പ് ഇപ്പോഴും അല്പം വഴുതി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിനോദ് സാറിന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കഴുത്തിലെ ആ വിയർപ്പുകണങ്ങളിലേക്കും വശ്യമായ മുഖത്തേക്കുമാണ് പോയത്.
മാളവിക: “ഏയ്, കുഴപ്പമില്ല സാർ. ക്ലാസ്സിലെ ആ ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന കുറച്ചു പിള്ളേർ ഒഴിച്ചാൽ ബാക്കി എല്ലാവരും നല്ല കുട്ടികളാണ്. ആ ദീപക്കും ശ്യാമും ഒക്കെ കുറച്ച് അധികം സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
അവൾ ‘സംശയം’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വിനോദ് സാർ ഒന്ന് അർത്ഥഗർഭമായി ചിരിച്ചു.
വിനോദ് സാർ: “അവന്മാരുടെ കയ്യിൽ ഇരിപ്പ് എനിക്കറിയാം. അവർ ടീച്ചറെ കണ്ടപ്പോൾ ഓരോന്ന് ഒപ്പിച്ചു കാണും. എന്തായാലും ഇപ്പോൾ ബ്രേക്ക് ടൈം ആയില്ലേ, നമുക്ക് പോയി ഒരു ചായ കുടിച്ചാലോ? മനസ്സിനൊരു ആശ്വാസം കിട്ടും.”
മാളവിക: “ശരി സാർ, എനിക്കും നല്ല തളർച്ച തോന്നുന്നു. ഒരു ചായ കുടിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.”
